Alhambra en Generalife

Een van de motieven om op dit Krasreisje te vallen was dat ik ook altijd al eens dat fameuze Alhambra wilde zien. Marian was hier in een grijs verleden al eens met haar ouders geweest maar ik kon me er hoogstens een voorstelling van maken op grond van de plaatjes en de verhalen van en over dit blijkbaar bijzondere bouwwerk.

De toegangskaartjes hadden we, zoals uitdrukkelijk wordt aangeraden, al geruime tijd van tevoren via het internet besteld. Onze laatste dag in Granada zouden we het Alhambra bezoeken. Die zondag in een beginnende regen het speciale minibusje vanuit het centrum naar boven genomen. Daar moesten we een uur voor onze toegangstijd zijn om de kaartjes op te halen. Ons vervolgens in doorzichtige regencapes ruim op tijd aangesloten bij de rij voor de ‘Palacios Nazaries’, die overigens algemeen gezien worden als het mooiste, het meest omvattende, het meest verfijnde en het best bewaarde dat er aan Moorse en islamitische bouwkunst te bewonderen valt in Spanje. Eenmaal binnen konden we ons weer van het waterwerende plastic ontdoen en moest ook iedereen de rugzak afdoen en die, zo mogelijk, op de borst hangen.
Een uur of drie in deze paleizen, waar we bij tijd en wijle onze ogen uitkeken, doorgebracht en toen we buiten kwamen was het zowaar weer droog. Het duurde echter niet zo erg lang of het begon weer te miezeren, te regenen en binnen niet la te lange tijd flink te plenzen en dat hield geruime tijd aan. Een poosje onder de bomen geschuild en in de regen toch maar door naar de ‘Generalife’. Dat wandelingetje viel ons echter wat tegen mede omdat het weer er ook niet beter op werd en we toch steeds buiten bleven lopen. Na een laatste blik rondom vanaf het hoogste punt in een speciaal uitkijktorentje terug naar de ticket-office om (volkomen onwetend van enige frauduleuze praktijken) de guided tours in te leveren.

Er viel hier deze dag dus buiten en in de tuinen nadrukkelijk minder te genieten dan binnen in de paleizen. Het was niet anders en als twee verzopen katten in de stromende regen zochten we het busje naar het centrum beneden maar weer op. Toen we daar beneden uitstapten was het droog, klaarde de lucht weer op en brak er een stralend zonnetje door. Zeer indrukwekkend hoor, dat Alhambra en zeker een bezoek waard. Toch maakte de 'Mezquita' in Córdoba en de serene sfeer aldaar een wat verrassender en verkwikkender indruk op mij.

Diepe rust in Nigüelas

Het gebied rond Ronda staat ondermeer bekend om de ‘pueblos blancos’ ofwel witte dorpen aldaar. Ze schijnen zeer bezienswaardig te zijn en worden als toeristische attractie aanbevolen in de gidsen en op het Wereld Wijde Web.
Nu bevonden wij ons tegen het eind van ons rondritje Andalusië in Granada, maar op het W.W.W. trof ik eerder de loftrompet afgestoken over een vergelijkbaar plaatsje wat dichterbij en pal aan de rand van de Sierra Nevada. Dat plaatsje heet Nigüelas en het werd aanbevolen op een website als typisch Spaans plaatsje waar je in deze jachtige tijd nog van het traditionele en relaxte spaanse leven en levenswijze kon genieten, rust kon vinden en waar evengoed genoeg te doen en te zien zou zijn om het de doorsnee toerist naar de zin te maken.

Wij dus maar eens op naar Nigüelas. Het was inderdaad een mooi wit dorpje met zoals beloofd smalle straatjes die op en neer gingen en waar je met de auto doorheen moest. Na bij de kerk geparkeerd te hebben en een wandeling door dit toch wel erg verstilde en verlaten plaatsje gemaakt te hebben gingen wij eens op zoek naar een gelegenheid om koffie te drinken maar alles bleek gesloten. Alleen een mevrouw dit olijfolie verkocht had haar deur nog open maar stond op het punt die ook te sluiten. Het was namelijk, zo vertelde die mevrouw, een speciale feestdag voor het dorp, waarop alles maar dan ook echt alles gesloten was en het hele dorp wat hoger op de berg aan het feesten was met eten, drinken, dans en zang. Nog even wat rondgewandeld in Nigüelas. Maar hoewel we toch doorgaans bijzonder wel op enige rust gesteld zijn was dit toch iets teveel van het goede.
We kwamen er geen hond tegen en werden hooguit af en toe door een kat in de gaten gehouden.

Daarop besloten we ons vertier maar elders te zoeken. Zo belandden we na enige omzwervingen in de buurt van Puerto Motril aan de Méditerranée.
En zo zijn we dan ook nog aan een ‘Spaanse costa’ geweest en hebben, in alle rust, bij een strandtent op de ‘playa’ gegeten.

Blijkbaar hadden we onderweg nietsvermoedend ook ergens een lifter opgepikt.

Marmolejo

Marmolejo .. nee, dat is niet iets dat ze in Krommenie maken maar een afgelegen, onbeduidend en op het oog slaperig plaatsje in Andalusie. Wij vroegen ons, toen we uit net Córdoba komend hier binnenreden toch ernstig af waarom deze plek in een reis genaamd 'Schatten van Andalusië' opgenomen zou zijn. Wij konden niets beters bedenken dan het op de route lag en er aan de rand van het dorp toevallig een hotel was. Daar ingecheckt en toch maar even een wandelingetje naar het dorp. Daar zagen we, het centrum zoekend, tot onze verrassing wederom vrouwen op z'n Spaansbest uitgedost lopen. Iets feestlijks vermoedend zijn we daar maar eens achteraan gelopen en belandden we aan de start van een processie ter ere van ‘La Virgen de la Cabeza’ ofwel de maagd van het hoofd. Deze show werd hier zeker niet opgevoerd ter- of omwille van de toerist (wij leken op dat moment en op die locatie trouwens de enige twee van dat soort te zijn) maar puur en alleen voor en door de locals zelf die er zeker niet allemaal aan mee deden of acte de prescence gaven, maar degenen die dat wel deden leken dat toch vol overtuiging te doen en het erg naar hun zin te hebben.
Wij genoten er trouwens ook van al schrokken we af en toe wat van het incidentele vuurwerkgeknal. De muziek van vijf verschillende kanten was tot daar aan toe en had toch ook wel iets meeslepends. Andalusische ‘Bij ons in de Jordaan’-muziek met uithalen waar Zwarte Riek en André Hazes zo mee mee hadden kunnen doen of nog iets van hadden kunnen leren; maar dan op z’n spaans uiteraard.
Nadat de stoet vertrok in de richting waar wij vandaan kwamen, zijn wij de andere kant op de hoofd-, winkel- en kerkstraat maar eens gaan bekijken.
Nog even iets gedronken op het dorpsplein waarbij we de stoet die we eerder zagen vertrekken met niet aflatend enthousiasme ook nog even de eindstreep zagen bereiken.

Guadalqui..varenmaarweer

Slechts een terloopse blik op de wachtrijen voor het Alcázar en de Catedral de Santa María de la Sede was voldoende om ons te doen besluiten dan maar naar een andere toeristische trekpleister uit te kijken. Als alternatief voor de kathedraal gingen wij eens door de pittoreske wijk Santa Cruz op zoek naar het Casa de Pilatos.
Daar aangekomen bleek deze casa eens vanwege één van de niet weinige Spaanse feestdagen vandaag vanaf twee uur gesloten te zijn; sorry voor het ongemak stond er nog onder de aankondiging. Ondertussen wat gaar van de niet aflatende jicht en het met een gebroken teen rondstrompelen ergo met ‘loufe biene’ toen weer richting Torre del Oro gegaan om te zien of we ons vandaar dan nog voor een boottochtje over de Guadalquivir in kunnen schepen.
Een beetje schuitje varen lijkt tenslotte toch bijna een traditioneel onderdeel van onze vakanties geworden. Hoewel de boot al haast vol was en juist op punt van vertrekken stond konden we nog net aan boord komen en een plekje achter op het dek bij de schoorsteen vinden.
Zo bekeken we nu ook Sevilla eens vanaf het water. Behalve lucht en water zie je dan natuurlijk ook de nodige bruggen. Het ietwat feestelijke straatbeeld van Sevilla alsook de monumenten verloren we daarbij niet uit zicht. Een stralende zon en hier en daar een plukje palmbomen zorgde voor een wat luie mediterrane sfeer, die wij wel wisten te waarderen. En ondertussen konden ook de voetjes weer wat tot rust komen.

Straatbeeld(en) van Sevilla

Sevilla wordt wel een ‘openluchtmuseum’ genoemd vanwege de vele historische en monumentale kerken en gebouwen.

Het zou heel goed kunnen zijn dat het straatbeeld van Sevilla daarnaast vorige week ook door voetbalfans met hun symbolen en kleuren beheerst werd. Maar ik ben er, met mijn verleden, bepaald niet rouwig om dat we dat gemist hebben.
Toen wij onlangs wel twee nachtjes in Sevilla vertoefden, twee weken na de Semana Santa ofwel de goede of de stille week (van alle drie overigens weinig gemerkt), waren het toch vooral de traditioneel geklede Sevilliaanse schonen die bepalend waren voor het straatbeeld. En dat had ik, achteraf bezien, toch niet willen missen.
En hoe zag dat straatbeeld er verder uit? Ach, er waren meer monumentale gebouwen dan wij in een dag wilden of konden bekijken. We zagen het Alcázar en de grote kathedraal, het grootste gothische bouwwerk ooit gebouwd, maar daar hadden zich dermate lange wachtrijen voor de ingang verzameld dat wij een bezoekje niet eens overwogen.

Ook zagen we veel beelden, soms zeer ‘relaxed’ en ‘laid back’ maar ook de bekende ‘levende beelden’ die mensen even op het verkeerde been willen zetten en iets uit het quasi-sportieve genre of deze echt, vrolijk en verrassend goed musicerende (leeg?)hoofden in het beste pak.

In deze stad kan een redelijk virtuoze flamencodanseres op straat natuurlijk niet ontbreken.

Een onverbiddelijke aandachttrekker en succesnummer was deze variant op de vogelverschrikker namelijk een olijke mensenverschrikker die zich onder een tafeltje verschanst had en alleen zijn kop tussen twee andere koppen liet zien om om de paar minuten niets vermoedende voorbijgangers te laten schrikken en soms behoorlijk de stuipen op het lijf te jagen. We hebben de verrichtingen van deze straatartiest maar eens een half uurtje op gepaste afstand en van achter een kopje koffie gevolgd. Hij wist ons en de meeste voorbijgangers bijzonder te vermaken en de nodige glim- en schaterlachen te ontlokken. Zijn slachtoffers, die allemaal met de schrik vrijkwamen, namen het ook allemaal uiterst sportief op.

En dan zijn er natuurlijk de terrasjes waar de hele dag door gegeten en/of gedronken kan worden en wordt; zoals te verwachten, een vast onderdeel van het straatbeeld in Sevilla

Spaanse schonen ..

.. op het aprilfeest in Sevilla.
Onlangs vierden we in ons land dan weer bevrijdingsfeest. De week daarvoor vertoefden wij in Andalusië en volgens boekjes en de reisgidsen worden er in dat deel van Spanje van oudsher ook nogal wat feestjes gevierd. En een feestje heet daar dan een ‘feria’. Je hebt ze globaal genomen in twee smaken, te weten in de min of meer seculiere en in de min of meer religieuze varianten. Maar de leer van de kerk, volksdevotie en wat aardsere volkse mores zijn hier, zodat al zou kunnen, bepaald niet makkelijk uit elkaar te houden.
Toen wij Sevilla binnenreden om in een supermodern hotel in een buitenwijk in te checken zagen we rond het hotel enkele bevallige dames ronddartelen en bedachten dat er vast een of andere voorstelling in de buurt gaande zou zijn.
Wanneer we ons wat gedegener voorbereid en de reisgids wat beter doorgenomen zouden hebben hadden we het natuurlijk kunnen weten. Maar nu vernamen we bij de hotelbalie dat we, pardoes, met ons neus in de feestelijke boter vielen (of moet ik zeggen: met onze feestneus in de boter) in de zin dat Sevilla nu juist de openingsavond van haar grootste feria of feest vierde namelijk die van de Feria de Abril. Een van de grootste en bekendste ferias waarbij de stad in vrolijke en flanerende rep en roer zou zijn. De baliemedewerker raadde ons aan maar eens een kijkje te gaan nemen in de stad. Dat deden we en zagen steeds meer vrouwen die zich van hun beste of althans meest vrouwelijke kant wilden laten zien en zich in ruime getalen, vol trots en zwier, in de traditionele, kleurrijke en zwierige jurken vertoonden als waren ze stuk voor stuk heuse flamenco-danseressen. Een kleurrijk spektakel dus, met rijen voor het metro-station van smaakvol en zelfbewust uitgedost vrouwelijk schoon op weg naar het feestterrein in de stad.

Op straat,
voor de metro,
op het perron
en in de metro,
groot
en klein
op weg naar
het feestterrein in de wijk Los Remedios,
waar je de zogehten 'casetas' en
diverse kermisachtige attracties vindt.
Hier nog de verlichte Portada van 2015 plus wat conversatie en geflaneer voor de 'casetas'
en het spreekwoord zegt: zo de ouden zongen, ... Zo worden dus tradities doorgegeven. De volgende dag zagen we in de metro ook veel jong grut op hun mooist gekleed en verwachtingsvol richting centrum gaan. Deze jongedame begon zichtbaar te stralen en keek heel verguld toen een drietal oudere heren haar complimenteerde met haar mooie jurk en haar charmante verschijning. Het straatbeeld werd ook overdag in het centrum gedomineerd door Spaanse schonen.
Het leek wel een bijzonder stijlvolle rokjesdag (jurkendag klinkt toch niet in onze taal) met de Spaanse vrouw en de traditionele dans (Flamenco en Sevillana) als hoofdthema.

Dat was dan onze kennismaking met Sevilla; een levendige stad vol levenslustige mensen die, zo was onze indruk, het goede leven met graagte omarmen en zich vast niet zomaar of al te snel gek zullen laten maken.

Nog een Oranje of Nederlands wetenswaardigheidje: Máxima en Willem Alexander hebben elkaar ontmoet in Sevilla tijdens de Feria de Abril.

Een docu over deze fameuze feria: