Pinokkio door de bocht

Volgens een boekrecensie in de Volkskrant spreken wetenschappers in zo'n geval van het Pinokkio-fenomeen.
Dat zal dan wel iets met liegen en een lange of groeiende neus van doen hebben, zou je denken. En het blijkt inderdaad te gaan over liegen en wel over het liegen over je leeftijd; iets waar, zoals hier althans gesuggereerd, 50-plussers zich nogal eens aan schijnen te bezondigen. Maar volgens hoogleraar geriatrie Marcel Olde Rikkert, wiens boek Jong blijven & Oud worden hier onderwerp van de recensie is, zou je dat gerust een leugentje om bestwil kunnen noemen omdat je er daadwerkelijk jong bij zou kunnen blijven. Want een jeugdig gevoel is een levenselixer aldus één van de vijftig spelregels die Olde Rikkert in zijn boek geeft om je jonger te voelen terwijl je ouder wordt.
Met Marian in gesprek over dit krantenartikeltje roep ik nog heel stoer dat ik me toch heus niet groter (lees hier jonger) voor zal doen dan ik ben, maar dat moet ik al weer inslikken voordat ik de hele zin uitgesproken heb. Want op de keper beschouwd doe ik mijn hele leven toch niet zo gek veel anders dan me groter voordoen dan ik ben. Nu ben ik in levende lijve ook echt niet zo groot.
Over een half jaar is het dan zover en vandaag heb ik toevallig ook mijn pensioen- en AOW-aanvraag maar eens ingediend. Daarbij moesten natuurlijk ook wat persoonsgegevens verstrekt danwel gecontroleerd worden. Het leek me raadzaam om nu toch nog maar even niet over mijn leeftijd te liegen of me jonger voor te doen dan ik ben.

Nog wat advies van Olde Rikkert:

Blijf niet afwachten wat de tijd brengt maar haal het zelf op

En de vijf leukste spelregels uit het boek op een rij:
- blijf spelen
- stop met multitasken
- voeg tijd toe aan je dag
- ga in fases met pensioen en
- stop met je verjaardag vieren

Almost like the blues

Saudade die mengeling van heimwee en nostalgie voelt en klinkt toch 'Almost like the blues':


Om je enigszins terdege aan dergelijke gevoelens van melancholie over te kunnen geven moet je waarschijnlijk toch wel een paar jaartjes achter de kiezen hebben en naast op wat vreugdevolle momenten toch ook op een paar teleurstellingen, frustraties en tegenslagen terug kunnen zien. Intussen heb ik toch ook al redelijk wat jaartjes verzameld. En hoewel ik de rubriek 'Opa vertelt' nog steeds hardnekkig poog uit te stellen kan ik het thema en het gegeven feit van 'ouder en/of grijzer worden' toch steeds moeilijker omzeilen of verdringen, onder welke vlag dan ook het zich opdringt. Mag dan volgens ons aller Brederoo zo ongeveer alles kunnen verkeren, de richting van de tijd en het gestage stijgen der jaren tot dusverre toch nog niet.
Er schijnt overigens wel een bepaald soort begeleiding te bestaan of hier en daar in de maak te zijn dat het het bijkomende leed en ongemak zo goed als ongedaan kan maken.

Om niet al te treurigmakend te besluiten hier nog maar een jubelend 'oudje' dat moeiteloos wat clichés in de trant van 'kras' en 'doen het nog best' oproept en inmiddels toch wel een 'klassieker' mag heten.
In 1970, dus ook al weer puur zo'n poosje geleden, zag ik Leonard Cohen optreden op het Isle of Wight Festival; toen had hij deze juichkreet overigens nog niet op het repertoire staan.