Almost like the blues

Saudade die mengeling van heimwee en nostalgie voelt en klinkt toch 'Almost like the blues':


Om je enigszins terdege aan dergelijke gevoelens van melancholie over te kunnen geven moet je waarschijnlijk toch wel een paar jaartjes achter de kiezen hebben en naast op wat vreugdevolle momenten toch ook op een paar teleurstellingen, frustraties en tegenslagen terug kunnen zien. Intussen heb ik toch ook al redelijk wat jaartjes verzameld. En hoewel ik de rubriek 'Opa vertelt' nog steeds hardnekkig poog uit te stellen kan ik het thema en het gegeven feit van 'ouder en/of grijzer worden' toch steeds moeilijker omzeilen of verdringen, onder welke vlag dan ook het zich opdringt. Mag dan volgens ons aller Brederoo zo ongeveer alles kunnen verkeren, de richting van de tijd en het gestage stijgen der jaren tot dusverre toch nog niet.
Er schijnt overigens wel een bepaald soort begeleiding te bestaan of hier en daar in de maak te zijn dat het het bijkomende leed en ongemak zo goed als ongedaan kan maken.

Om niet al te treurigmakend te besluiten hier nog maar een jubelend 'oudje' dat moeiteloos wat clichés in de trant van 'kras' en 'doen het nog best' oproept en inmiddels toch wel een 'klassieker' mag heten.
In 1970, dus ook al weer puur zo'n poosje geleden, zag ik Leonard Cohen optreden op het Isle of Wight Festival; toen had hij deze juichkreet overigens nog niet op het repertoire staan.

Intermezzo: Cristina Branco

Behalve van Corsicaanse muziek hou ik onder andere ook van Portugese muziek, dat wil zeggen van dat Portugese levenslied dat ooit ‘fado’ gedoopt werd.
Zestien jaar geleden bezochten wij eens een concert van Cristina Branco in theater De Vest in Alkmaar. Bij het tweede lied dat, als ik me niet vergis, over haar huis ging biggelden de tranen toen plots over mijn wangen; maar ja, ik ben nu eenmaal een sentimentele druif en menige fado wil nog wel eens een paar gevoelige snaren bij mij raken. Zou dat nou door die mysterieuze ‘saudade’ komen?
Gisteravond trad Cristina Branco op in Het Park in Hoorn. Daar zagen we haar toen voor een tweede keer in levende lijve optreden. Ze zong fado en meer zoals een nummer van Joni Mitchell. Riep herinneringen op aan Lisboa en smaakte wel weer naar meer.
Inmiddels geniet ze ruime bekendheid is in ons land, even als de ‘fado’, die zelfs al in het Fries gezongen wordt (door Nynke Laverman).
Cristina Branco zong ook een album vol met vertaalde teksten van de bekende Nederlandse dichter Slauerhoff en deed een bijzonder project met het Amsterdam Sinfonietta.

Voor wie haar nog niet kent of niet weet hoe de fado klinkt en een uurtje de tijd heeft: