Er zijn er natuurlijk wel meer

En gelukkig maar!
Ik bedoel meer economen en/of commentatoren op de economie met een wat bredere blik en een zinnig verhaal daarbij; meer dan die ene.
Hoewel ik blijf roepen dat ik absoluut geen verstand heb van economie, blijft het als item of onderwerp toch telkens maar op dit blog voorbijkomen.
Namen als Seddon, Kahneman, Henderson en Servan-Schreiber schieten me in dat verband zo even te binnen. Lieden die iets zinnigs (en soms verontrustends) hebben te melden dat mij dan opeens niet als nog meer 'blahblah' in de oren klinkt. Recentelijk werd ik via de Correspondent attent gemaakt op Thomas Piketty.
Maar wanneer worden ze dan eens gehoord of wanneer gaan wij eens echt luisteren naar wat deze veelal uiterst verstandige lieden zoal te berde brengen?

In de Volkskrant van dit weekend lees ik een interessant interview door Jonathan Witteman met literatuurwetenschapper Joseph Vogl naar aanleiding van diens boek ‘Das Gespenst des Kapitals’. Vogl kaart en klaagt daar een aantal geloofsartikelen van de heersende economische wetenschap(?) aan zoals de evenwichtsfictie, het heilige geloof in de en daaruitvoortvloeiend de modellering naar de natuurwetenschappen en de hoop en het vertrouwen om middels modellen de toekomst te kunnen voorspellen. Verder introduceert Vogl naar analogie met de ‘theodicee’ het begrip ‘oikidicee’ ofwel de leerstelling dat financiele markten in hoge mate rationeel zouden zijn.

Economen zijn eigenlijk zeer gelovige mensen, betoogt literatuurwetenschapper Joseph Vogl. En dat ontneemt hun het zicht op de werkelijkheid.

Vogl meent dat economen meer aandacht zouden moeten hebben voor machtsprocessen omdat economische verhoudingen ook altijd machtsverhoudingen zijn. Ook meent hij dat de verwevenheid tussen politiek en economie aan een herijking toe is.
Afgelopen woensdag ging Vogl op de Radboud Universiteit in gesprek met de Tsjechische econoom Tomáš Sedláček die, wat mij betreft, ook in het rijtje ‘echte’ en interessante economen thuis hoort en wiens woorden toch duidelijk het ‘blahblah-niveau’ ontstijgen.

Economie, politiek en common sense

Een ogenschijnlijk wellicht wat ongemakkelijk gezelschap, dit drietal; mede omdat de laatste meestal rap ondersneeuwt of ingewisseld wordt voor hebzucht of honger naar macht zodra één van de eerste twee de kop op steekt.

Op dit blog pleeg ik met enige regelmaat de lezer ongevraagd lastig te vallen met en te verwittigen van het gegeven dat ik geen of nauwelijks verstand heb van economie. Alsof dat iets bijzonders is, zul je denken, en of dat iemand zou interesseren; dat lijkt me inderdaad ook hoogst onwaarschijnlijk.

En gelijk heb je!
Het is absoluut niets bijzonders dat veel ins-and-outs en de fijne finesses van wat we de economie plegen te noemen mij nogal eens ontgaan. Daar hoeft niemand zich echt zorgen over te maken; kun je ook maar beter niet doen, lijkt me zeker niet handig of verstandig.



Want zeg nou zelf: wie heeft er nu wel verstand van economie?
Jijzelf wellicht? Of één van die vele deskundigen die 'het vak economie' aan een universiteit gestudeerd hebben en elkaar onderling op vaak ideologische gronden bestrijden.

Van de dames en heren politici worden we in ieder geval niet veel wijzer over hoe het zou moeten met de economie. Konden we ooit nog redelijk van deze lieden op aan in de zin dat hun opvattingen en keuzes door ideologische motieven werden ingegeven, vandaag de dag lijken politici met het oog op de volgende verkiezingen bij voorkeur door de vermeende kiezersgunst te laten leiden.
Laatst las ik in de krant dat de opiniepeiling het zwakzinnige zusje van de statistiek zou zijn en dat vond ik wel een adequate typering.

Daarbij hebben de meeste politici, volgens mij ook geen of nauwelijks verstand van economie. Ik durf zelfs de stelling wel aan dat zeker driekwart van de politici nog minder verstand heeft van economie dan ik, zei de gek.
En dat lijkt me nu wel behoorlijk zorgwekkend en daar zou men zich toch zeker en met goede reden wel eens een beetje ongerust en druk over mogen maken!



Gelukkig zijn er nog wel een paar mensen die gebruikmakend van hun gezonde en nuchtere boerenverstand zinnige dingen over economie weten te zeggen.
Zo iemand is bijvoorbeeld Hazel Henderson die naar eigen zeggen haar kennis heeft opgedaan in de universiteit van het leven. Dat is dus wel even een heel andere leerschool dan bv. de Chicago- of de London School of Economics en zij heeft dan ook een heel ander verhaal te vertellen dat, dunkt me, in al zijn nuchterheid eerder aansluiting vindt bij een meer filosofisch-spirituele benadering als die van de School of Economic Science.
Ze lijkt hoe dan ook geval behoorlijk gevrijwaard gebleven te zijn gebleven van het NKK-syndroom of tikken van de ideologische mallemolen.

Hazel Henderson is de initiator en drijvende kracht achter het televisieprogramma Ethical Markets TV.

Hoor hier Hazel Henderson zelf over haar down-to-earth en inspirerende kruistocht tegen de heersende econoblahblah:

Hazel Henderson - Love Economy from Complementary Currency on Vimeo.

Prachtig, helder en to-the-point die metafoor van de cake!
Niks geen statistieken of onnavolgbare complexe modellen maar een mooie taart, gelardeerd met veel common sense.
En eindelijk weer eens oog voor de love economy ofwel de economie van liefdewerk en oud-papier om ons er aan te herinneren dat het uiteindelijk om mensen, menselijkheid en menselijk welzijn gaat of althans zou moeten gaan.