Lust je nog peultjes?

Over onze voeding valt veel te zeggen. Dat wordt overal en in allerlei fora en discussies dan ook driftig gedaan.
Moet het eten vooral lekker zijn of moet het vooral gezond zijn? Maar wat is dan gezonde voeding? Dat vertelt de wetenschap ons toch wel even of ....? Ook naast en soms tegen de geldende wetenschappelijke inzichten in roeren zich momenteel ook nogal wat meer ideologisch of op onze evolutionaire ontwikkeling geïnspireerde voedingsguru's met hun inzichten en ideeën op bijvoorbeeld paleo of andersoortige blogs. En er zijn nogal wat blogs die over voeding gaan; in ieder geval kunnen de lekkerbekken onder ons terecht bij miljoenen culinaire blogs.
En wanneer hebben we dan genoeg gegeten? Ook daarover kunnen we nog wel een poosje doorkauwen. Honger en gebrek aan voedsel was toch altijd het grote probleem? Toch vertellen de cijfers ons dat het aantal mensen dat last heeft van obesitas inmiddels even groot is als het aantal mensen dat nog honger moet lijden. Dat zou misschien niet zo'n probleem zijn wanneer er 80 of 800 mensen honger leden maar het zijn er nog altijd ruim 800 miljoen!
De wereldvoedselvoorziening is een zeer omvattende en een mondiale onderneming. Louise Fresco vroeg onlangs in de mooie serie Fresco's Paradijs aandacht voor diverse aspecten van en de onvermijdelijke haken en ogen aan die taak.
Nu is hier in Nederland honger en gebrek waar het de voeding betreft niet het probleem. Wij worstelen meer met de overdaad en keuzeproblemen. Wat is wel of niet gezond? Worden we niet te dik? hoe zit het met de voedselveiligheid? Wat is het juiste voedsel om bijvoorbeeld redelijk gezond en fit toch minstens honderd te worden? Worden we niet in de maling genomen en te afhankelijk gemaakt door oppermachtige giganten uit de voedingsindustrie?
De Correspondent bericht ook met enige regelmaat over deze en aanverwante kwesties. Het houdt toch allemaal wat, met die vragen rond en over dat eten van ons; maar we moesten het toch gewoon maar weer elke dag lekker blijven doen en ervan genieten, vind je ook niet? De vraag blijft dan natuurlijk wel hoe we dat willen doen en organiseren.

Dik voormekaar?

Steeds vaker en regelmatiger zien we de termen obesitas of te dik in de krantenkoppen verschijnen. Er heerst een groeiend besef dat dit fenomeen een onbeheersbaar, welzijnsondermijnend en kostenverslindend probleem aan het worden is. Een probleem waar de samenleving nog wel eens het nodige mee te stellen kan gaan krijgen en harder onder zal kreunen en kraken dan iets als bv. de vergrijzing.
Vergrijzing, voor zo ver dat een probleem mag heten, lost zich immers op met de tijd. Nee, dan heeft obesitas als probleem heel wat meer toekomst. Het is een groeiend probleem (zeg maar een groeimarkt, voor de commercieel denkenden onder ons) en de gevolgen ervan in termen van gezondheids- en andere problemen werpen inmiddels al hele lange schaduwen voor zich uit.



Als je het zou moeten 'marketen', zou je wellicht triomfantelijk kunnen roepen;

dit is pas echt een probleem van formaat!

Ik heb het niet zo op marketing en reclame en wat mij in deze kwestie vooral frappeert is dat zoals wel vaker de grootste gevaren en je gevaarlijkste vijand niet altijd van buiten komen maar vaak in jezelf, in eigen kring of in de eigen cultuur en onze zo gekoesterde gewoontes en manieren blijken te huizen.



Vandaag kopte de krant:

Helft van alle volwassenen is te dik

De achterliggende discussie over hoe ongezonde gewoontes van mensen te beïnvoeden en te veranderen is bepaald niet nieuw. Het gaat steeds over samenwerking met het bedrijfsleven en/of dwingender sturing middels wet- en regelgeving; moet er een vettaks geheven gaan worden of andere maateregelen van dien aard getroffen?; hoe ver reikt onze wetenschappelijke kennis in deze welbeschouwd?; zijn voorlichtingscampagnes effectief en hoe moeten die er dan uitzien en door wie bekostigd worden?

In deze discussie wordt voortdurend met de (politieke) kreten betutteling en eigen verantwoordelijkheid geschermd. Voor zover ik het kan overzien draait het telkens om de vraag: wie bepaalt en wie beperkt eventueel wie in diens ongeremde vrijheden? Dat dan met name in de trits consument – overheid – bedrijfsleven.



Over die eigen verantwoordelijkheid (ook wel populair samengevat in de kreet: eigen schuld, dikke bult) zegt Jaap Seidell, hoogleraar Voeding en Gezondheid aan de VU:

Als je opgroeit als kind van twee dunne ouders in een goede wijk, heb je een paar procent kans om later dik te worden. Als je opgroeit als kind van twee dikke ouders in een achterstandswijk, heb je 80 procent kans om obesitas te ontwikkelen. Dan kun je toch moeilijk praten over eigen verantwoordelijkheid. Het gaat om factoren die je als kind niet voor het uitkiezen hebt.

En zo is dat!
Over snoepreclame en voorlichting vanuit de overheid zegt Seidell:

Het marketingbudget van snoepfabrikanten en fast foodketens is drieduizend keer zo hoog als het overheidsbudget voor gezondheidsvoorlichting.

Tja .. wat denk je in dergelijke verhoudingen dan nog uit te kunnen halen met je voorlichtingscampagnes?
Zou het wellicht zo zijn dat dit obesitas probleem bijna logischerwijs alleen maar zal groeien naarmate de overheid verder afslankt en verder uitgekleed wordt?



Alle zogenaamde slimme bezuinigingen ten spijt lijkt de overheid in sommige opzichten toch een hulpeloos annorexia-patiëntje te worden.



Was getekend, Dick (met een C!)

Volksvijanden

De Amerikanen hebben dan ten lange leste toch die ene belangrijke slag weten te slaan in 'the war on terror'.
Ze hebben Osama Bin Laden om het leven gebracht. Dat is dan vooral een belangrijke slag in de beeldvorming en één die in verschillende delen van de wereld wel eens heel verschillende beelden, gedachten en gevoelens zou kunnen oproepen.

Ik vrees en vermoed dat ze (maar evenzeer we) ook een harde dobber zullen hebben aan bevechten van die andere volksvijand genaamd 'Obesitas'.
Dat zal vast heel wat meer tijd en geld gaan kosten.



(Download hier het F as in Fat rapport uit 2009)