Kunst- en spoorwerk

Toen wij zo'n drie-en-een-half jaar geleden zomaar eens de trein naar Dordrecht namen voor een kennismakingsbezoekje met de oudste stad van Holland, bleek het Dordrechts museum aldaar gesloten wegens restauratie.

Een goede reden om deze stad nogmaals te willen bezoeken.
Nu stelt de NS ons als 60-plussers in de gelegenheid om voor een habbekrats jaarlijks een aantal vrij-reizenkaartjes aan te schaffen waar je je dan een een dagje onbeperkt per spoor het ganse land mee rond mag laten vervoeren.
In het kader van zo'n deadline (motten we weer?) togen we afgelopen zaterdag dus maar weer eens naar Dordt om nu dat museum toch maar eens bekijken. Hoewel de regenwolk boven ons land niet zo'n omvang leek te hebben als die van 24 juni, was het toch uitstekend spoor- en museumweer; binnen lekker droog en buiten toch grote kans op nattigheid.

Dat vernieuwde Dordtse Museum beviel ons wel.
De vaste collectie toonde onder andere dit Haagsche School juweeltje van J. H. Weissenbruch


(hé, zie ik daar nu toch een heus Popma-wolkje?)

waar de hedendaagse schilder Robert Zandvliet zijn eigen commentaar dan weer op bijeen gekwast had; met toelichting ook op een videopresentatie te zien.


(alweer zo'n Popma-wolkje!)

Naast de vaste collectie, waarin veel bekende Dordtenaren als de gebroeders van Strij, een aantal leerlingen van Rembrandt, en uiteraard Ary Scheffer een prominente plaats innemen, waren er twee tijdelijke exposities.

Die van de waterschilder A. P. Schotel, waarvoor we toch ook wel hierheen kwamen was in ieder geval zeer de moeite waard. Werk van Schotel valt o.a. ook in het Zuiderzeemuseum te zien.



Daarnaast bleek er nog een expositie te zijn met de titel: Op zoek naar Pirosmani
Nooit van gehoord maar bleek een Georgische schilder te zijn, zeer bewonderd door Rein Dool, die een hoofdrol in deze expositie en begeleidend videoverslag speelt.



Onderweg naar het museum moesten we nog even schuilen voor een fikse bui en waar doe je dat in Dordrecht anders dan in een galerie. Daar troffen we het vrolijkstemmende werk van de Pool Bartosz Fraczek dat op elk doek Matisse, Dufy of Gauguin in herinnering leek te roepen.



Na een smakelijke maaltijd in de Dulle Griet (vernoemd naar dat fameuze kanon en een herberg in Gent of naar het Belgische biertje dat men hier schenkt (nog even over dat kanon)) het spoor weer terug gezocht en tjoeke-tjoeke-tuf-tuf of eigenlijk meer roetsj-roetsj-zoef noordwaarts en naar huis.

In Firenze of ook wel Florence

Ik heb wel eens horen zeggen dat heel Italië eigenlijk één groot openluchtmuseum is en dat is zeker een goede typering voor het centrum van Firenze. Genoeg te zien dus, waaronder veel bloot op straat; dat laatse meestal keihard en steenkoud of gebronst.



Wat valt er dan zoal te doen, te bezoeken en te bezien op een paar doordeweekse dagen in Florence? In ieder geval meer dan een mens, menselijkerwijs gesproken, in vier dagen kan behapstukken. Dus moesten we ons enigermate trachten te beperken.
Wij namen de eerste dag, nadat we ons in de b&b bij Paolo gemeld en geïnstalleerd hadden, meteen de bus naar het centrum om uit te stappen bij het station en de basiliek van Santa Maria Novela.

Daar bevindt zich ook een tourist information waar je de stadsplattegrond kunt krijgen; wij hadden die echter met tips en wat aantekeningen al van Paolo gekregen. En zo wandelden wij dan Florentië, de bakermat van de Renaissance binnen.


Daar enkele dagen veel rondgewandeld en gekeken. We hebben veel palazzi, beelden, Florentijnen en ook erg veel turisti gezien.
We hebben een aantal musea bezocht zoals om te beginnen het beeldenmuseum in de Bargello.


Dan natuurlijk de onvermijdelijke Galleria degli Uffizi, alhoewel, wat heet onvermijdelijk?; ruim tien jaar geleden hebben we de Uffizi toch wel degelijk eens vermeden toen we vernamen dat de rij wachtenden nog zo'n drie uur in beslag zou nemen. Deze keer dan maar gebruik gemaakt van het gemak van het internet en kaarten langs die weg gereserveerd. Vervolgens stonden we toch nog drie maal en bij elkaar een uurtje in de rij maar dat leed was te overzien en zo belandden we een weekje geleden alsnog in de vermaarde Uffizi.


Ons derde en laatste Florentijnse museumbezoek was aan de Galleria d'arte moderna in het Palazzo Pitti. Toen we, zoals reeds vermeld, tien jaar geleden de Uffizi meden, wilden we destijds uitwijken naar deze Galleria d'arte moderna maar die afdeling bleek toen net even gesloten wegens gebrek aan personeel. Deze keer hadden we ook hier meer geluk.


Ook nog een kerk bezocht. Nee, niet de Duomo, zoals je wellicht zou verwachten. Daar vonden we de wachtrijen wat lang.



Wij ons heil toen maar in de basiliek van Santa Croce gezocht, waar de graftombes van onder andere Michelangelo, Dante, Galilei en Machiavelli, om er maar eens een paar te noemen, te bewonderen zijn. Hier was ook nog een vrij plekje op een de banken te vinden om even wat stilletjes te mediteren.
Voor de kerk was men bezig een gigantisch podium met lichtshow op te bouwen dat naar wij begrepen iets met de MTV awards en de volgende avond van doen had.

Bij ons riep dat vooral beelden van een lawaaispektakel op dat we de betreffende avond dus maar doelbewust gemeden hebben.


Verder natuurlijk wat langs de Arno gewandeld; hier en daar eens een bankje in het park opgezocht en een mercato afgestruind.
En uiteraard lekker gegeten zoals bij ZàZà tegenover de Mercato Centrale en vooral ook bij Quattro Leoni in Oltrarno. De Floretijnse specialiteit Trippa alla Fiorentina aan onze neus voorbij laten gaan maar wel van de zeer malse Bistecca alla Fiorentina geproefd en genoten.

Ciao


Dienstmededeling: De Italiaanse Wiki-paginas zijn in de linkerkolom simpelweg naar de Nederlandse of Engelse versie om te schakelen.

Firenze

Afgelopen week mocht ik nog even een cadeautje van mijn voorbije verjaardag uitpakken. Dat cadeautje betrof een stedentrip naar Firenze, in ons land ook bekend onder de Franse naam Florence.



Wij (Marian en ik) sliepen vier nachten in de B&B van Paolo waar we evenals onze voorgangers bijzonder over te spreken waren. Ook had Paolo nog de nodige nuttige tips aangaande het busvervoer en geschikte restaurantjes. De dagen werden gevuld met camminare a piedi e in autobus, arte, cultura e buona cucina. Voor deze vakantie had ik verzaakt mijn Italiaans wat op te poetsen en moest het dus met de taalkennis van zo'n tien jaar geleden doen; dat bleek ondanks zo nu en dan wat gehakkel niet echt problemen op te leveren.



Wat ons zo al opviel was ondermeer, dat hoewel het hier in het centrum een paar maal drukker met mensen is dan in de gemiddelde Nederlandse stad het leven er toch meer ontspannen aandeed dan wij van hier gewoon zijn.
Dat de oudjes of de zogeheten senioren er her en der in de parken, op de pleintjes en rond de buurtmarkten een levendig sociaal leven op na houden. (Italië loopt op ons voor in het veelbesproken fenomeen 'vergrijzing')
Dat kleine kinderen veel aandacht krijgen van hun ouders en zich in openbare gelegenheden als bv. restaurants veelal aanmerkelijk rustiger gedragen dan kinderen hier.



Maandag heen en vrijdag weer terug. Het was binnen de kortst mogelijke keren vertrouwd en alsof we er al tijden kwamen en er bekend waren en het was anderzijds ook zo weer voorbij.