Kunst- en vliegwerk rev. (27)

Gebouwen
See intro for info

Here as the title suggests some houses and buildings of varying statue:
The above are all acrylics on board and this last one is oilpastel on board.

<< prev | next >>

Virtueel vandalisme, digitaal en ander ongemak

Na in de loop der jaren eens paar keer eerder door een lastig virusje en heel veel spam lastig gevallen te zijn werd ik dit jaar eens goed te pakken genomen door zo’n vervelend rotvirusje. Malware, virussen, adware, trojaanse paarden of what have you? Het is toch eigenlijk gewoon allemaal een vorm van digitale huisvredebreuk of het nu uit een puberale vorm van vandalisme of met het oogmerk op diefstal, spionage of andere puur criminele activiteiten gebeurt. Daar moest de politie naar kijken, zeiden wij dan vroeger, maar de politie heeft, naar het zich laat aanzien, tegenwoordig wel iets anders te doen. Zouden we de politici dan eens moeten vragen er iets aan te doen? Toen George W. Bush zo’n jaar of tien geleden eens gevraagd om rigoreuze maatregelen tegen SPAM en de irritante overlast daardoor te nemen, weigerde hij dat met het argument dat dat de economische bedrijvigheid in de VS weleens zou kunnen schaden. Zelf heb ik onlangs nog eens een oproep aan de heer Wilders gedaan in die richting, maar ja, daar heb ik nooit een reactie op mogen vernemen. Vorige week leek het er toch sterk op dat ik opeens weer door zo’n gemeen digitaal ziekmakertje bezocht en geplaagd werd. Ziggo blokkeerde onze toegang tot het internet op verdenking van een virusbesmetting. En wel een virusje dat kwistig mailtjes rond zou sturen, spam dus. Zelf zocht ik de oorzaak aanvankelijk elders maar als je in een paar dagen zeven verschillende medewerkers van de helpdesk aan de lijn hebt waarvan de laatste zes toch steeds blijven hameren op dat virus dan ga je ook helemaal denken in termen van virusbestrijding versus databehoud ofwel hoe raak ik niet al mijn gegevens en documenten kwijt. De meeste medewerkers van de Ziggo-helpdesk vonden dat mijn harde schijf opnieuw geformatteerd moest worden. In alle ijl en paniek dan maar weer een nieuw digitaal apparaat aangeschaft. Inmiddels ben ik dan weer online en de boosdoener lijkt achteraf niet een virus maar, zoals ik al eerder dacht een wat domme actie (teveel foto’s in een mailtje willen versturen) van mijzelf geweest te zijn. Daar kon ik echter hooguit achter komen in overleg met de afdeling 'abuse' van Ziggo en die afdeling leek hermetisch afgesloten en uitsluitend bereikbaar via de mail; en juist ..??.. die werkt dus niet wanneer je geen toegang tot het internet hebt! En ome Gerrit was ook niet in de buurt. Al die tijd zaten we ook nog zonder warm water. Maar als zich verder geen virussen heimelijk in de water- of gasleidingen genesteld hebben, moet dat ongemak morgen na plaatsing van een nieuwe CV-ketel ook weer verholpen zijn. Zoals gezegd, Rutte kan over ons toch niet te klagen hebben; wij geven inmiddels meer geld uit dan ons lief is.

Hond en weer

We zien de laatste tijd weer, en waarschijlijk ook de komende tijd wel weer, zo af en toe wat forse plensbuien voorbij komen. Lekker fris maar bepaald niet altijd het ideale weer om met de hond een rondje om te gaan al wordt dergelijk weer nu wel weer hondenweer genoemd. Nu hebben wij toevallig geen hond dus die laten we, weer of geen weer, dan ook maar niet uit. De Engelsen lijken dan wel weer wat minder eenkennig en zeggen bij dat pijpenstelenweer dat 'het katten en honden regent'. Dat we dit weer nu weer met de hondsdagen treffen is natuurlijk ook weer niet helemaal toevallig. Maar die honden hebben er echt niets mee van doen; op dat sterrenbeeld van de Grote Hond na dan. Nog een week of drie, dan zijn die hondsdagen ook weer voorbij en kan het weer gewoon gaan regenen. Ik vond het hoe dan ook toch heerlijk en alles behalve hondenweer vandaag.

Wat maatschappelijke ommezwaai?

De Wmo of de wet maatschappelijke ondersteuning is toch echt onderweg. Er lijkt nog wel wat aan gesleuteld te moeten worden en het levert in hier en daar wat discussie en soms wat ongeloof op. Het levert uiteraard ook weer een geheel nieuw hoofdstuk in de ambtelijke zorgtaal en kretologie op: meedoen en meetellen, burgerparticipatie, kantelingen en kantelingmeter, welzijn nieuwe stijl, keukentafelgesprekken, eigen kracht en zelfregie om er maar een paar te noemen. En ook de opleidingen tot Wmo-consulent lijken als paddestoelen uit de grond te schieten. Mij lijkt die Wmo zowel een kans om zaken te verbeteren en te vereenvoudigen alsook een kans (risico noemen we het dan) om mensen met het oog op bezuinigingen allerlei hoognodige hulp te ontnemen of te ontzeggen. Het is wel de vrees van menigeen dat het met de nodige mooie woorden en veel bombarie toch een schaamlap voor een ordinaire bezuinigingsronde zal blijken te zijn. En voor degenen die daar de dupe van worden de Weg naar maatschappelijke ontluistering. Een vrees die niet geheel ongegrond lijkt als je op de woorden van ene wethouder uit Deventer, zoals onlangs geuit in een uitzending van Nieuwsuur, af mag gaan. De schoen zal her en der vast nog wel eens wringen bij de invoering van die Wmo en we zullen vast nog een paar missers of wantoestanden tegemoet kunnen zien. Het lijkt me in dat verband wenselijk en raadzaam als de lieden die deze wet ten uitvooer gaan brengen de woorden van ervaringsdeskundige Marja Morskrieft tot zich door zouden laten dringen en bij hun keuzes mee laten wegen. Gelezen in haar column Eigen Kracht in de Markant van mei 2013:

De realiteit is dat er altijd mensen zullen zijn die anderen nodig hebben om hun eigen kracht te ervaren of gebruiken. Zo gek is dat niet; een CEO van een multinational heeft ook een enorm ondersteunend team tot zijn beschikking. Maar als een man met Down een begeleider nodig heeft om op vakantie te gaan, wordt dat als te kostbaar beschouwd. Merkwaardige opvatting over zelfregie.

Vermogen, verdiensten, de kosten en zo in crisistijd

In de Volkskrant van vandaag lees ik een nieuwsbericht met de quasi-optimistische titel:

Aantal miljonairs in Nederland stijgt snel

De openingszin luidt:

Opmerkelijk nieuws te midden van de tsunami aan economische malheur: het aantal miljonairs in Nederland stijgt en snel ook.

Dat aantal vertoonde vorig jaar een stijging van 13 % ten opzichte van het jaar daarvoor. Daarmee komt de 'miljonairsdichtheid' (tja, we meten natuurlijk alles) in ons land op 2,6 %; en die 2,6 % bezit dan 40 % van het vermogen in Nederland. Wereldwijd hebben dergelijke 'vermogenden' bijna 40 % van het privé-vermogen in handen. In absolute getallen staan we 12de op de wereldranglijst van aantal miljonairs, die aangevoerd wordt door de VS en op de ranglijst van 'miljonairsdichtheid', die aangevoerd wordt door Qatar, bezet ons land de 15de plaats. Tot zover dit interessante miljonairs-nieuwtje. In dezelfde VK vraagt Peter de Waard zich een aantal pagina's verder in zijn rubriek 'De kwestie'af:

Is één McJob nog voldoende?

Middels een website, opgezet in samenwerking met de creditdardboer Visa raadt McDonalds zijn werknemers in de VS aan om er nog maar een baantje bij te nemen als ze tenminste enigszins rond willen komen. Want wie in de VS (slechts) een 40-urige betrekking als Mcserveerder of Mcserveerster heeft bij genoemde hamburgerkoning zou er volgens de budgetcalculator op de Mcsite practicalmoneyskills toch echt nog een baantje van 30 uur bij moeten nemen om een beetje normaal rond te kunnen komen. Maar ook in Nederland waar een 32- tot 36-urige werkweek gebruik lijkt te zijn geworden zien we volgens de Waard een snelgroeiend leger van multi-jobbers. Mensen die noodgedwongen twee of drie banen hebben. En

Amerikaanse McDonald's-werknemers krijgen 8,25 dollar per uur. In Nederland is het 8,50 euro. Maar de belastingen en premies zijn in Nederland fors hoger. En dan is er nog het verschil in koopkracht. Hiervoor heeft The Economist een handige leidraad gemaakt: de zogenoemde McWage-index of hoeveel hamburgers iemand in een bepaald land kan kopen voor een uur werken. Dan zijn de McJobs in Nederland ineens niet veel beter meer betaald.

In weer een volgend artikel in Opinie & Debat van wederom dezelfde VK wordt onder de titel

'Oude economie' is op den duur onbetaalbaar

duidelijk gemaakt hoe moeilijk het toch blijkt te zijn om in verband met klimaat-, milieu- en gezondheidskosten een reële berekening van met name de werkelijke kosten van energie te maken. Deze kosten worden overigens ondanks de schijn van het tegendeel niet door de markt maar door politieke arrangementen bepaald. Met grote letters prijkt als tussenkop in dat artikel:

Het is 'niet economisch om de wereld te redden', zegt Wall Street

Dat lijkt me geen triviale opmerking in een wereld waar 'economische drijveren en argumenten' steeds meer de boventoon voeren. Waar blijven toch de politici met visie en lef waar we juist nu zo'n behoefte aan hebben? Als economische argumenten destijds de doorslag gegeven zouden hebben zou het Kinderwetje van Van houten nu echt nog steeds niet aangenomen zijn en als men op enig moment niet 'menselijke waardigheid' zwaarder had laten wegen dan 'economisch belang' dan was ook de slavernij nu nog niet afgeschaft. Hoewel 'afgeschaft', je kunt natuurlijk afvragen of het niet als 'McSlavery' een retour aan het maken is?

Spul, spul en kopen maar

Volgens sommigen omringen wij ons met en verbruiken wij teveel onnodig spul dat wel erg nodeloos snel kapot wil gaan, maar even vaak al voor die tijd op de afvalberg of de schroothoop belandt omdat er inmiddels alweer een nieuwer, compacter, sneller of flitsender model op de markt verschenen is. Volgens anderen kunnen we echter nauwelijks ooit genoeg produceren, consumeren en weer dumpen omdat dat nu eenmaal 'ons economisch systeem' en daarmee ons aller belang en welzijn zou dienen. Zo hoorden we recentelijk onze immer goedlachse premier nog roepen dat hij al het 'gesomber' weleens goed beu was en dat we nu allemaal maar eens een nieuwe auto moesten kopen om 'de sukkelende economie' uit het slop te trekken. Zo zie je maar weer dat er over het nut en de functie van onze spullen nogal verschillend gedacht kan worden. Maar dat geldt overigens voor wel meer zaken. Zelf neig ik toch vooral naar die eerste opvatting, hoewel ik zeker niet vrij te pleiten ben van het volop en ijverig mee te draaien in die tweede gedachtegang. Deze week bijvoorbeeld kochten wij zomaar weer eens een andere kraan en een nieuwe vaatwasser. Dat is dan nog wel geen nieuwe auto en het was weliswaar omdat het oude spul er de brui aan gaf, maar we nemen toch aan dat Rutte daar niet over zal zeuren en over ons toch even niets te klagen kan hebben.

Hoog Sammy, kijk omhoog ..

En wat zie je dan; ja, de hemel kleurt toch weer of nog steeds behoorlijk blauw. Het lijkt wel weer strandweer! De meeuw in de lucht is nauwelijks nog terug te vinden maar deze twee luchtopnamen werden dan ook met de slimme foon geknipt.