Tajiquan

Afgelopen weekend naar een seminar geweest. Dit keer eens niet een aikido-stage maar een seminar Tajiquan met Adam Mizner georganiseerd door Heaven Man Earth Tajiquan Amsterdam. En het was zeer de moeite waard.

Collecteweek Amnesty

De landelijke collecteweek van Amnesty is in 2018 van 11 tot en met 17 maart. Amnesty International is volstrekt onafhankelijk en onpartijdig. Amnesty is niet gebonden aan enige regering, politieke ideologie, religie of economisch belang. Amnesty neemt voor onderzoek, lobby en actie geen geld aan van overheden. En wordt voornamelijk gefinancierd door giften van leden en donateurs, en door inkomsten uit de landelijke collecteweek. De Collecteweek is daarom enorm belangrijk voor Amnesty International.
 

Winterweer

Het is alweer maart. Volgens de meteorologen zou het al lente zijn. Het weer is toch heus onvervalst winters. Eind februari werd er nog een busje poedersneeuw over ons leeg gestrooid.

Nu in maart geen sneeuw, zoals een paar jaar geleden, maar er kan nu wel voor het eerst sinds jaren weer eens op natuurijs geschaatst worden. En het werd vanmiddag zowaar helemaal gezellig druk op het ijs achter ons huis.



Nu kon ik daar weinig van mee genieten want woensdagavond werd ik zomaar weer eens bezocht door wat stevige griepverschijnselen. Vanmiddag desondanks toch maar even naar buiten gepiept om vanuit de tuin die ijspret op de kiek te nemen.

Daar komt een dominee voorbij ...

... dus laten we maar even wat stilte betrachten. Misschien heeft ze zelf wel iets vertellen.

De dominee is de reverend Deborah Johnson die hier, geheel in de geest van Martin Luther King, een tamelijk concreet en 'down-to-earth' verhaal afsteekt over het doorgaans nogal vage en zweverige begrip 'non-dualiteit' of 'oneness':


Dit ging dus niet over worst, maar wel over mensbeelden en eenheid.

Geen idee

Deze week heb ik met het nodige plezier en belangstelling een boek uitgelezen.
Welk boek?
Geen idee!





P.S.

Het draagt als ondertitel: filosofie van het boerenverstand
en de auteur heet Jan Warndorff

Over verjaardagen ...

Over verjaardagen gesproken ..., de dag na dit blogje vernam ik op het nieuws dat Beatrix haar verjaardag dit jaar ook al op zaterdag wilde vieren en zo ook het verjaardagsgevoel wat uit wist te smeren. Tot in februari zelfs.
Gisteravond zag ik op TV hoe men in Nederland in de vorige eeuw feest en verjaardagen vierde; grappig en, voor iemand die inmiddels al zoveel verjaardagen meegaat als ik, heel herkenbaar.

Nu waren wij tot dusver gewoon om in februari twee verjaardagen te vieren. Namelijk die van mijn broertje die vandaag jarig is en het net als onze oud-koningin op zaterdag viert.

En dan uitgerekend een week later is/was onze moeder jarig. Maar ja, kun je zo'n nooit-meer-jarig-dag nog wel een verjaardag noemen?

Februari alweer?

Dan is het zomaar weer februari. En dit blog bleef dit jaar nog zo goed als onbeschreven. Er kon zelfs geen nieuwjaarsprevelementje van af, geen terugblik op het afgelopen jaar of een glimp van al dan niet verrassende voornemens of iets van dien aard.
Ook de verjaardag van Marian helemaal verzuimd te vermelden op dit blog.

We hebben het natuurlijk wel gevierd.


Op de dag zelf begaven we ons, evenals drie jaar daarvoor, naar de Hermitage aan de Amstel.


Daarna togen we naar Hoorn om daar, voor ons de eerste keer, eens Nepalees te eten.
De zaterdag daarna vierden we het, zoals dat heet, in huiselijke kring en het weekend daarvoor hadden we het al een beetje voorgevierd met een weekendje in Tolkamer. Daarbij aten we ondermeer in een restaurant met ster.
Zo was Marian deze maand januari wel vrij veel en lang jarig; langer, schat ik zo in, dan onze, inmiddels ook al weer, vorige koningin Bea.