De Nederlandse (sport)zomer?

Vroeger had je nog echte zomers; tegenwoordig hebben we, naar ik heb horen verluiden, sportzomers.

Als aan alles komt een eind en aan zo'n zomer gelukkig ook weer; na nu nog een rondje door Spanje fietsen. Niet dat ik daar veel mee op heb of al teveel gemerkt van die gemaakte en opgeklopte zomer. Wanneer ik op radio of TV weer het opgewonden en overslaande stemgeluid van twee van die door en over elkaar heen buitelende emotioneel gefakete en opgefokte commentatoren hoor dan zet ik zoiets subiet uit of schakel over op een ander kanaal.
Om me niet al te zeer aan het doorgaans wezenloze geleuter van het gilde der sportverslaggeving te hoeven ergeren vermijd ik hen maar zoveel mogelijk. Dat blikt echter niet altijd te lukken. Zo luisterde ik laatst via de autoradio eens naar een cultureel programma waarin Jeroen Krabbé mijn nieuwsgierigheid wekte toen hij de laatste paar minuten toch heel graag en bijna dringend nog iets kwijt wilde over zijn bemoeienis met Anne Frank projecten. En jawel hoor dat kon niet want er moest live overgeschakeld worden naar de wedstrijd Heracles tegen Huppeldepup omdat het wel eens spannend zou kunnen worden daar. Dag meneer Krabbé .. en het programma eindigde dus met het opgewonden standje van een commentator die, zo leek het, Theo Koomen (pionier en kampioen in dit soort prut verslaggeving) probeerde na te doen. Dat ervaar ik dan, zogezegd, als de terreur van de huidige sportverdwazing en -verslaggeving.

Maar goed, de spelen zijn, als ik het wel heb, weer voorbij en de krant kan weer bijna de helft dunner worden. Nederland schijnt weer zeer tevreden te zijn met zichzelf en moet weer afkicken. Ik hoorde een commentator voor de radio zeggen dat er nu wel een nieuwsherfst in zou treden. Kletsmajoren toch, die lieden. Ik zou zeggen dat het echte nieuws weer op kan bloeien, maar dat is dus maar net hoe je er tegenaan kijkt. Misschien zouden we Maarten van Rossum eens over deze kwestie kunnen peilen?

Zoals gezegd lijkt Nederland weer zeer in z'n nopjes met zichzelf en vinden wij onszelf weer heel goed en geweldig ook al haalden we 1 medaille minder dan de vorige keer terwijl het streven was om er minstens 1 meer te halen. Hebben we in ieder geval weer iets om naar toe te werken en ons overtollige geld aan te besteden, zullen we maar denken.

Die wat monomane gerichtheid op resultaat en medailles en het naar huis sturen van deelnemers die zonder medaille uit de (rat)race gevallen zijn doen mij toch denken: dit is toch weer Holland op z'n smalst.
Terwijl de collectieve intentie toch lijkt te zijn dat we de wereld een poepie laten ruiken, opstomen in de vaart der sportieve volkeren en ons kunnen meten met de grote sportnaties als de USA, Rusland, China en anderen die zich als zodanig menen te moeten profileren.
Een leerzaam artikeltje van Peter de Waard in de Volkskrant relativeert die vermeende dominantie van bepaalde landen als de Verenigde Staten heel mooi.
Fact-checking heet dat wel; de cijfers laten spreken in perspectief. In welk perspectief dan? Wel het artikel geeft de top-tien in twee alternatieve medaillespiegels; het ene geeft het aantal medailles per miljoen inwoners en de ander het aantal per miljard dollar bruto nationaal product ofwel de materiële welvaart.
En welke landen treffen wij dan aan in de top-tien wanneer we naar inwoneraantallen en financiële rijkdom kijken? Wel, er komen geen Amerika, geen Rusland en geen China in voor! Die grootste en machtigste landen, die er omwille van hun reputatie als wereldleiders miljoenen tegenaan gooien om het meeste goud, zilver en brons binnen te halen, figureren in geen van beide top-tien lijsten. Is dat beschamend voor die toch zo machtige landen dat alle geld en moeite die ze erin pompen zich niet werkelijk lijkt uit te betalen of lijden de meeste mensen aan het NKK-syndroom als het over (top)sport gaat? Wie het weet mag het weer zeggen! Zoals half Nederland ook zijn zegje deed over de vraag of een olympisch sporter wel een biertje mag drinken en iets later thuiskomen.
In genoemde top-tiens staan allemaal kleinere landen als Jamaica, Bulgarije, Estland, Finland, Cuba, Tonga en Slovenië. De DDR leidt het klassement naar inwoneraantal; maar dat land bestaat niet meer en speelde zoals we weten een beetje vals. Maar daartussen treffen we ook geen Nederland, dat zich toch altijd de grote onder de kleintjes waant, aan. Toch niet zo groot en zo goed als we dachten?

En zijn de arm(st)e Brazilianen in de favela's dan nog iets beter geworden van dit olympisch festijn? Daar ziet het er bepaald niet naar uit. De meeste Brazilianen lijken ook nauwelijks warm of koud te worden van De Spelen. Zij gaan meer voor het voetbal en hun soaps en dat het hele jaar door en niet alleen 's zomers. Het was, niettegenstaande het mooie weer, ook helemaal geen zomer in Brazilië; daar was en is het nu winter!

Laat mij dan ook met rust!

Het vorige blogje ging vooral over Sotsji als Poetin's olympische speeltje en de morele verontwaardiging die dat her en der oproept.
Nu zie dat datzelfde onderwerp vorige maand vanuit een geheel ander gezichtspunt ook al op GeenStijl ter sprake kwam. Er wordt daar in het stukje 'Laat sport met rust, eikels #sochi' door ene VanLeeuwen zelfs over een 'moraalerectie' gesproken.
Nu is GeenStijl, zo lees ik, een website die zich erop beroept tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend te zijn; dat belooft natuurlijk wat en misschien is het verstandig dergelijke lieden niet al te zeer tegen te spreken. De schrijver trekt ook lekker ruig en ongenuanceerd van leer (tekens des tijds, een teken van beschavingsniveau of je bekennen tot een bepaalde groep en/of klasse?) en foetert:

Echt NIEMAND behalve die politici en hun criticasters in de kranten zitten überhaupt te wachten op hun politieke overwegingen en ethische commentaar. Rot lekker op. Ga niet, kijk niet, luister niet enzovoort. Boek een vlucht naar Moskou en ga protesteren, schrijf een brief aan Poetin, zoek een Russische homosensueel op en bied 'm onderdak aan, schrijf een petitie, richt een politieke partij op, whatever. Ziet u sportliefhebbers tijdens de Gay Pride demonstreren voor meer aandacht en geld voor achtergestelde sporten in wat voor land dan ook? Gewoon nooit meer politici bij sportevenementen, ongeacht waar en wanneer, laat sport met rust. #boycotpolitici

Nu kan ik me tot op zekere hoogte goed vinden in de stelling dat politici zich best wat minder met sport zouden mogen bemoeien. Maar meneer VanLeeuwen, zou de sport mij dan ook iets meer met rust kunnen laten? Zodat ik wanneer ik mij op bijvoorbeeld zomaar een zondag morgen voor kijkkastje posteer om eens Vrije Geluiden en Boeken te gaan zien en beluisteren, ik er weer eens achter moet komen dat die programma's moeten wijken voor een of ander duf sportfestijn dat zonodig live uitgezonden moet worden. Of wanneer ik 's avonds eens de autoradio aanzet ik meestentijds direct door kan schakelen op de CD-speler om niet met dat eindeloze gezever van sportcommentatoren te worden lastig gevallen over de ins en de outs van een of andere wedstrijd, honderdsten van secondes verschil of de conditie danwel de peesblessure en de vorige operaties van mij onbekende sporters. Dat is toch geen stijl. Die sportverdwazing en de sportterreur die dat tot gevolg heeft betekent niet voor iedereen een zegen of het Walhalla. Ene VanLeeuwen mag dan bladiebladiebla veronderstellen dat hij namens ons allen, misschien enkele 'heren en dames politici en 't gajes dat zich opiniemakers noemt' uitgezonderd, spreekt:

We leven toe naar de Olympische Winterspelen wegens SPORT. Want sport is leuk, spannend, mooi en spectaculair om te zien en de Olympische Spelen is de absolute apotheose waar alle topsporters ter wereld jarenlang voor trainen.

Dat lijkt me toch echt een misvatting. Volgens mij zijn er nog altijd genoeg mensen die zich, zoals ik bijvoorbeeld in het geheel niet (of niet meer) voor sport interesseren en niet onwaarschijnlijk ook nog hele volksstammen die sport of een bepaalde sport in het bijzonder wel eten te waarderen of daar van te genieten maar niet ongevraagd, te pas en te onpas altijd en overal op allerhande en moeilijk te omzeilen beelden van sport en het wezenloze gepalaver van sportcommentatoren en andere experts getrakteerd willen worden.
Zeg nou eens eerlijk, dat is toch zeker geen stijl. Maar dat geluid hoor je zelden of het moet al van types als Maarten van Rossum, Midas Dekkers of Hans Dorrestein zijn.Toch moet het maar eens gezegd: wil je van sport genieten; doe dat; mijn zegen heb je maar doe het bij die sportevenementen en zend het uit op speciale sportzenders en vervuil niet alles en de hele wereld ermee! Ga lekker naar Rusland ofzo maar laat mij alsjeblieft eens met rust! Rob Wijnberg laat in de Correspondent weten ook al erg moe te worden van al dat gedoe rond evenementen als de Olympische Spelen. Zijn commentaar betreft dan het pseudo-idealisme, de platte en commerciële werkelijkheid en de opgeklopte beeldvorming en mediawerkelijkheid ervan. In dit verhaal kan ik me in ieder geval een stuk beter vinden dan het botte bijl-verhaal van GeenStijl.

De tour de ..

En dan heb ik het niet over een toren .. maar over de de tour de Corse .. eh .. de tour de force .. hm .. ik bedoel natuurlijk de tour de France. Daar heeft bijna iedereen het toch over, nietwaar? Jaren geleden wilde ik nog weleens wat flarden van etappes volgen op de buis. Niet omdat ik die zwetende mannen op die uitgeklede fietsies nou zo’n spannend gezicht vond of het zo interessant vond om van de commentator te horen hoe die mannen allemaal heetten en hoe ze het toen en toen in andere koersen en klassiekers gedaan hadden. Bepaald niet. Ik keek er soms graag naar vanwege het landschappelijke decor dat bij een dergelijk circus nu eenmaal onvermijdelijk ook in beeld gebracht wordt en waar af en toe door de camera en de regie ook bewust en nadrukkelijk de aandacht op gericht werd. Daarbij zette ik dan soms wel het geluid uit om van het oeverloze gezwets en het quasi-analytische gezever van die sportcommentatoren af te zijn. De laatste jaren deed ik dat eigenlijk niet meer .. zo eens even een stukje tour aanschouwen op de buis. Maar dit jaar vond ik dat ik de tour toch wel weer eens een blik waardig kon keuren. Niet omdat de tour zijn honderdste verjaardag viert maar omdat Corsica als het plaats delict van de start en de eerste drie etappes werd verkozen. En beelden van Corsica doen ons altijd wel wat. De oude Grieken geven het eiland de naam ‘Kalliste’, de allermooiste en het staat ook wel bekend als Île de beauté. Het is al weer meer dan tien jaar geleden dat wij daar waren maar de herinneringen daaraan laten zich nogal makkelijk en graag oprakelen. Dus dat wordt nu bij gelegenheid toch maar een paar dagen het kassie aan om de tour weer eens te volgen. Nu blijkt NOS Sport niet erg van zins om ons in dat voornemen ter wille te zijn. De karavaan was nauwelijks vertrokken uit Purtivechju en onderweg naar Bonifaziu of de Nederlandse TV schakelde over naar Assen om eens uitgebreid verslag van de TT te gaan doen. Maar die gierende motoren kunnen mij zelfs niet een klein beetje boeien. Na deze droefenis bijna een half uur aangezien te hebben dringt het pas tot mij door dat voor de ware passie voor de wielersport niet bij ons maar bij de zuiderburen moet zijn. En zowaar, België Één laat gewoon de tour zien en de karavaan blijkt inmiddels Purtivechju weer te passeren om noordwaarts richting Sulenzara te koersen. Een plezante bijkomendheid van deze Vlaamse zender is dat ik mij, in tegenstelling tot het gezever van hun Nederlandse collega’s, niet zo hoefde te ergeren aan het gekeuvel van de Vlaamse sportcommentatoren. Ik bedacht nog even dat jullie het maar treffen .., alhoewel misschien is het ook wel een beetje pech voor sommigen dat ik niet de eind-regie van zo’n tourverslag in handen heb. Dan zou zo’n uitzending er toch iets anders uitzien. Meer landschappelijk schoon bijvoorbeeld en minder zwoegende mannen op nogal onooglijke en uniforme tweewielers. Verder zou ik het vrij inhoudsloze geteut van de sportcommentatoren grotendeels vervangen door wat knappe achtergrondmuziek. De eerste drie dagen van deze tour zou dat ongetwijfeld vooral de bekende Corsicaanse polyfonie zijn. Variërend van Canta u populu Corsu tot I Muvrini tot A Filetta en alles wat zich daarvoor, daarna en daartussen bevindt. Maar ja, ik ga daar niet over dus zullen we het in dit land vooralsnog met het geluid van zwetsende commentatoren en gierende motoren moeten doen. Vooroordelen en stigma? Ik ga straks mooi naar de tour kijken!