Ware democratie?

De Britse premier Cameron mag deze dagen in eigen huis zijn visie verdedigen op de actuele Europese ontwikkelingen en zijn afwijzing van de maatregelen en afspraken om de Euro te redden. De oppositie, zijn coalitiegenoot en bv. de Schotse regering zijn nogal gepikeerd en verontwaardigd over de wijze waarop hij Groot-Brittanië in Europa en daarmee indirect op het politieke wereldtoneel buiten spel lijkt te hebben gezet. De kranten staan er vol van deze week.



Volgens velen zou Engeland veel beter af zijn als volwaardig lid van de Europese Unie en wellicht zelfs met de Euro. Dat denk ik ook. De gewone man heeft het al lange tijd niet zo best en zo breed in dat land over de grote sloot. Iemand in mijn sociaal-ecomische positie heeft het daar heel wat moeilijker en slechter dan ik hier.
Daarbij vind ik toevallig persoonlijk dat Engeland bij Europa hoort en Europa ook beter af zou zijn met Engeland erbij, maar daar kraait natuurlijk geen haan naar.

Cameron slaat zich Brits, stoïcijns en minzaam glimlachend door het typisch luidruchtige lagerhuisdebat heen. Zijn coalitiegenoot laat verstek gaan maar hij weet zich, middels de polls, verzekerd van de steun van 65% van de Britse bevolking.
Is dat nou ware democratie of een onderscheidend kenmerk daarvan; ijzerenheinig bewijzen dat je met de zegen van de publieke opinie een gebaar kunt maken dat met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid tegen het eigen en het algemeen belang indruist?