daar Klaas Vaak weer eens verstek liet gaan
zag ik een volle en verduisterde dieprode maan
al had ik het toch liever maar gedroomd misschien.

27-28 september 2015 rond 5.00 u. maansverduistering.

en toen we buiten kwamen was het zowaar weer droog. Het duurde echter niet zo erg lang of het begon weer te miezeren, te regenen en binnen niet la te lange tijd flink te plenzen en dat hield geruime tijd aan. Een poosje onder de bomen geschuild en in de regen toch maar door naar de ‘Generalife’.
Dat wandelingetje viel ons echter wat tegen mede omdat het weer er ook niet beter op werd en we toch steeds buiten bleven lopen.
Na een laatste blik rondom vanaf het hoogste punt in een speciaal uitkijktorentje
terug naar de ticket-office om (volkomen onwetend van enige frauduleuze praktijken) de guided tours in te leveren.
Zeer indrukwekkend hoor, dat Alhambra en zeker een bezoek waard.
Toch maakte de 'Mezquita' in Córdoba en de serene sfeer aldaar een wat verrassender en verkwikkender indruk op mij.
De ware 'snakes in suits' blijven uiteraard regelmatig opduiken in het nieuws.
Daarna werd er zomaar een keer en vervolgens achter elkaar in genesteld.
De vogeltjes leken het er best gezellig te vinden en naar hun zin te hebben.
Tot dit jaar toen we na het eerste nestje opeens geen vogeltjes meer in en uit zagen vliegen. We hoorden wanneer we buiten aan tafel zaten wel het nodige gezoem en het duurde enige tijd voor we erachter kwamen dat dat toch echt uit het vogelhuisje moest komen.
Bleek zich daar een kolonie hommels gevestigd te hebben in het vogelhuisje. Je reinste kraakbewoning dus. We veronderstelden dat het steenhommels zouden zijn omdat het jaar daarvoor een hommelvolkje zich onder in diezelfde muur verschanst had en wij ons hebben laten vertellen dat dat steenhommels zouden zijn.
We weten niet echt zeker welke soort hommels het waren maar in ieder geval waren het wel een stelletje kraakhommels!
Zou het in Nederland ook zo'n luilekkerland zijn voor de pensionado's?
Over twee maanden ga ik daar eens achter komen.
Het was inderdaad een mooi wit dorpje met zoals beloofd smalle straatjes die op en neer gingen en waar je met de auto doorheen moest. Na bij de kerk geparkeerd te hebben en een wandeling door dit toch wel erg verstilde en verlaten plaatsje gemaakt te hebben gingen wij eens op zoek naar een gelegenheid om koffie te drinken maar alles bleek gesloten. Alleen een mevrouw dit olijfolie verkocht had haar deur nog open maar stond op het punt die ook te sluiten. Het was namelijk, zo vertelde die mevrouw, een speciale feestdag voor het dorp, waarop alles maar dan ook echt alles gesloten was en het hele dorp wat hoger op de berg aan het feesten was met eten, drinken, dans en zang.
Nog even wat rondgewandeld in Nigüelas. Maar hoewel we toch doorgaans bijzonder wel op enige rust gesteld zijn was dit toch iets teveel van het goede.




Zie het nieuws van de afgelopen tijd en de krantencommentaren vandaag voor een mogelijk antwoord op deze wrange en netelige vraag.