Ben jij ook zo uniek?

Steeds vaker hoor of lees je tegenwoordig dat jongeren op zoek zijn naar authenticiteit en unicitieit. Dat verbaast me niets; het lijkt me namelijk een beetje horen bij een bepaalde leeftijd en het zoeken naar en het vormen van een identiteit.
Verder lijkt een dergelijke zoektocht ook wel in het bijzonder eigen te zijn aan de huidige cultuur van het moderne leven. Als je eens een avondje (emo-)TV kijkt en/of een aantal zenders ‘langszappt’, zul je toch al rap moeten concluderen dat de fascinatie of obsessie met authenticiteit en uniciteit bepaald niet aan jongeren is voorbehouden. Reclamemensen en lieden uit de wereld van de marketing hebben het tot een kunst verheven om met begrippen als uniciteit en authenticiteit te goochelen, te verleiden en te manipuleren.
We (b)lijken er allemaal in hoge mate mee geïnfecteerd.
Het zal de kritische beschouwer echter niet ontgaan dat zich een toch wat merkwaardige paradox ontvouwt in die nieuwe emo-, ik- en mediacultuur; namelijk dat we onszelf enerzijds in toenemende mate als bijzonder en uniek lijken te ervaren terwijl we anderszijds in toenemende mate op elkaar beginnen te lijken. Ben jij ook zo uniek en zo enig in je soort?
Ik, meen ik, toch wel een beetje; maar dan toch uiteraard terzake wel even uniek als al die andere zeven en nog wat miljard zielen op deze aarde!