Henk50 schrijft in zijn blog
Onderweg onder de kopjes
Psychologie en
Opvoeding nogal eens iets over en ter verheldering van het moeilijke begrip
'Borderline' en over denkbeeldige personen die
deze diagnose opgespeld krijgen,
de zgn. borderliners.
En ook over
'de diagnose' zoals onlangs in het stukje:
De gekleurde bril van de diagnose, waarin een aantal zeer behartenswaardige en verhelderende opmerkingen over
de diagnose. Het woord
diagnose suggereeert een zekere mate van wetenschappelijkheid en derhalve aanspraak op de enige waarheid waar hier op goede gronden en m.i. volslagen terecht de nodige vraagtekens bij geplaatst worden.
De ingrediënten uit het heldere recept van Henk50 naar
Lorna Smith Benjamin voor
een goede diagnose lijken mij onmisbaar als we er iets van willen bakken en de onmisbaarheid ervan lijkt me onweerlegbaar en niet te ontkennen:
Een goede diagnose
a) houdt rekening met de ontstaansgeschiedenis van het gedrag (in een relationeel kader: deze persoon in zijn omgeving, waar binnen geleidelijk die gedrag zo gegroeid is),
b) brengt de huidige situatie in kaart in relatie tot de omgeving
c) en geeft ook aan wat er moet gebeuren om nieuw en ander gedrag te ontwikkelen.
Dat raakt dan tevens aan de achilleshiel van het nogal pretentieuze en ietwat uit zijn krachten gegroeide
DSM dat hier al eens eerder ter sprake kwam.
In dit zelfde stukje werd ik opmerkzaam gemaakt op een nog een heel goed en verhelderend artikel over
'De bordeline persoonlijkheid' van de hand van
Sonja Bouwkamp in Kintakt 25.
Een bijzonder aan te bevelen en lezenswaardig artikel voor een ieder met enige interesse in deze materie en niet in het minst voor mijzelf en al mijn collega's in de zorg. (ziehier
het artikel in pdf-formaat)
Zonder de inhoud van dit artikel ook maar enigszins uitputtend of systematisch te willen bespreken (lees het liever zelf) wil ik er toch een paar opmerkingen bij plaatsen. Behalve dat er zinnige dingen over diagnoses worden gezegd, geeft het in begrijpelijke taal niet alleen een helder beeld van wat een 'borderliner' kenmerkt, maar ook van wat hem/haar beweegt. Als Bouwkamp aspecten als zwart-wit denken, gehechtheid, aantrekken en afstoten, verbondenheid en autonomie, veiligheid, euforie en wanhoop, manipulatief gedrag e.d. opvoert in haar schets van de 'borderliner', denk ik dat zijn toch universele thema's waar we allemaal mee te 'dealen' hebben evenals met bv. de zwaartekracht. Dat moet toch
(Dilthey's Verstehen und Erklären indachtig) in belangrijke mate de ingang zijn om het gevoelsleven en soms onbegrijpelijke gedrag van de 'borderline persoonlijkheid' toch enigzins begrijpelijk en herkenbaar te laten zijn ook al doet een en ander zich bij zo'n persoon zich in een specifieke dynamische relatie voor en in vaak extreme intensiteit.
Sonja Bouwkamp beveelt tot slot een aantal stappen in het werken met de borderlinepersoonlijkheid aan, te weten:
1.
Normaliseer
2.
Werk samen
3.
Leg patronen bloot
4.
Stop destructieve patronen
5.
Versterk de eigenheid
6.
Help nieuwe patronen aan te leren
Een mooi lijstje, nietwaar?
Volgens mij zou
menige hulpverlener zich al terecht op de borst mogen kloppen als hij/zij dit lijstje
in de praktijk ook zo mooi weet af te werken en dan bepaald niet uitsluitend in het contact met de borderlinepersoonlijkheid!
Als je alles wat er over hem deze week geschreven werd nog eens na wilt lezen, mag je daar volgens mij inmiddels wel meer dan een weekje voor uittrekken. Wat daar in de communicatieve sfeer, buiten allerlei andere interessante zaken als de vraag of Dijsselbloem al dan niet in voldoende mate het ‘Globish' zou beheersen en of hij de betekenis van het woord ‘template’ wel kent en dergelijke, vooral aan opviel is hoe de waardering van pers, politici, commentatoren, tweede kamerleden en de goegemeente in het algemeen toch zo plots kan omslaan in dit borderline tijdperk.
Je weet toch wat er gemeenlijk onder een ‘borderliner’ verstaat wordt, nietwaar?
Zeg maar, iemand die je de ene dag de hemel in prijst en op een voetstuk zet en voor wie je de volgende dag de gebeten hond bent die het allemaal verprutst en niets goed kan doen.
Wel er zwermden de afgelopen week nogal wat borderliners rond onze minister van financiën heen. Hele volksstammen zelfs.
Lopen er dan daadwerkelijk zoveel lieden rond met die DSM-diagnose borderline persoonlijkheidsstoornis?
Je zou haast gaan denken dat we er collectief een beetje last van beginnen te krijgen. Zo luidt overigens ongeveer wel de diagnose van psychiater Dirk de Wachter in zijn boek Borderline times.
Help, zijn wij dat?
