Sport- of economiezomer?

Wat, naar ik opeens overal hoor en lees, zomaar de sportzomer is gaan heten, schijnt inmiddels weer voorbij te zijn.
Ik heb daar zelf weinig van gemerkt en ook beslist niet van genoten. Af en toe vind ik het erg vervelend wanneer die paar aardige tv-programma's die we nog rijk zijn voor de huidige overdaad aan sportverdwazing moeten wijken. Verder zal het mij allemaal wel worst wezen.

In de V-krant van gisteren kopte Peter de Waard in De Kwestie:

Is sport misschien toch gewoon economie?

Eigenlijk zijn de medaille-oogsten van landen zo goed voorspelbaar dat de spelen zelf bijna overbodig zijn

Oh .. denk ik dan .. dat zou weleens kunnen verklaren waarom die sport mij toch maar niet kan boeien. En ja van economie heb ik nu eenmaal ook absoluut geen verstand.

Het stukje eindigt als volgt:

Alle breed uitgemeten verrassingen ten spijt zijn de Spelen eigenlijk heel voorspelbaar. Als de Greatest Show On Earth niet zulke vermakelijke, mooie en emotionele beelden zou opleveren, zouden ze beter schriftelijk kunnen worden afgedaan.
Dat scheelt 12 miljard euro.

En Nederland wil dat feest over 16 jaar ook zo graag eens organiseren?

Voor mij hoeft dat niet zo nodig, hoor; maar ik hoop dat de gewone zomer toch nog wel een poosje aanhoudt.

1 + 1 = 2

Één en één is twee, daar helpt geen lievemoeder aan.
Een één na een één leest ook wel als elf.
De elfde herdachten we mijn geboortedag twee dagen prematuur maar vandaag de dertiende mag ik pas echt dat volgende streepje erbij krassen.

Mooie luchten

@ Hoi Rob, Ik begrijp dat jij van een welverdiende zomervakantie geniet.


Die zomerse buien hebben we inmiddels dan toch gehad en wel vergezeld van bliksemschichten en donderslagen. Maar dat was toch meestal 's nachts. Voor de liefhebbers van mooie wolkenluchten is het in ieder geval even feest geweest en de zon blijft deze dagen toch telkens maar weer doorbreken.


Een zonnige en zomerse vakantie!

Special Arts

Alweer de nodige jaartjes geleden bezochten we eens een expositie door kunstschilders met een verstandelijke handicap in het Cobra-museum. Dat was een bonte uitstalling van vooral fris en fleurig werk ten toon gesteld op de begane grond van dat museum.
Toen we even later een verdieping hoger het werk van de Cobra-artiesten ook nog eens bekeken leek dat plotseling in schril contrast te staan met wat we een etage lager gezien hadden. Beneden vooral veel lichtvoetige en vrolijkstemmende kleur en fleur en boven toch voornamelijk donker en zwaar aangezet werk waar je nu niet direct vrolijk van zou worden.
De Cobra-kunstenaars die hun onschuld wilden terugvinden en onbevangen als kleine kinderen het witte doek te lijf probeerden te gaan, leken daar in deze vergelijking/confrontatie zomaar wat minder goed in te zijn geslaagd dan deze nieuwe exposanten die zonder een dergelijke of enig andere pretentie te werk gingen.



Zoekend naar plekken waar deze special kunst gemaakt werd was mijn indruk dat men deze markt en gelegenheid voor een deel van onze cliëntele in het Noord-Hollandse nogal onbenut liet. Met uitzondering van de regio Purmerend dan alwaar K4, organisator van genoemde expositie, huisde.
Naar aanleiding van die indruk schreef ik de instellingen uit de andere regio aan om hen opmerkzaam te maken op dit manco. Daar werd wisselend niet of lauwtjes of mij weer vol enthousiasme opmerkzaam makend op de initiatieven die er dan toch wel bleken te zijn op gereageerd.



Een aantal jaren later en inmiddels op de dagbesteding werkzaam ontlokte ik, min of meer ongepland en bij toeval, zelf iets van een schildermanie op een handvaardigheidsgroep.
De werkjes die dat opleverde zijn al een poosje op dit blog te zien onder de titel 'Kunst- en vliegwerk'. Een titel die buiten het artistieke aspect ook recht doet aan de bevlogenheid waarmee sommige cliënten deze bezigheid beoefenden.
Ik placht dat werk toen aan te duiden als: special art, bijzondere kunst, art-brut of outsider-art.



Ik hou mijn vakliteratuur nu niet bepaald niet consequent en netjes bij en zo kwam mij deze week het december-nummer 2011 van AS het maandblad voor de activiteitensector eens onder ogen.
Met daarin het artikel:

Kunst geeft mensen met een handicap zin en betekenis aan het bestaan

over de Stichting Special Arts een overkoelend orgaan die zich bezighoudt met het promoten, verzamelen, vehuren en verkopen van het werk van deze kunstenaars. Daarbij organiseert ze tentoonstellingen en de landelijke wedtstrijd Special Awards en wil verder een kennisinstituut zijn dat onderzoek doet naar kunstbeoefening door mensen met een handicap en advies en ondersteuning wil geven aan zorginstellingen.

Land van ... tja van wat?

Peter de Waard die regelmatig behartenswaardige stukjes over economie (geen econoblahblah dus) in de Volkskrant schrijft, kwam afgelopen vrijdag met een column in die krant met de titel:

Hoe slecht was het eigenlijk in 1997?

want zo zegt hij:

De koopkracht van Nederlanders is teruggezakt naar die van 1997. Alleen had toen niemand een crisisgevoel.

En zo is dat!
Toen waren we vooral optimistisch over de toekomst en nog erg pro-Europees.
En zie welk een kommmer en kwel ons nu beheerst, nu we na vijf jaar crisis weer op de koopkrachtcijfers van datzelfde 1997 zijn uit gekomen.
De Waard concludeert:

Dat er nu crisis is, heeft meer met gevoel te maken. Toen was er hoop en vertrouwen, nu heerst angst en onzekerheid. Toen wist iedereen nog zeker dat het geld veilig op de bank stond en het pensioen was verzekerd. Welvaart is meer psychologie dan economie. Misschien moet de dichter van deze zin nog eens worden achterhaald: 'Een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest.'

Wat die dichter betreft, volgens het tegeltje dat al sinds jaar en dag bij mijn moeder op het toilet hangt zou het Nicolaas Beets moeten zijn; maar dat blijkt bij nadere beschouwing toch pure speculatie van de tegeltjeswijshedenbakker te zijn geweest.



Maar hoe komt het toch dat wij van een land van betrekkelijk tevreden en hoopvolle optimisten in 15 jaar tijd tot een land van behoorlijk benepen en cententellende angsthazen zijn geworden?
Als we 'een land van melk en honing' willen bouwen zullen we ons toch wel iets meer als bewoners van een 'land of hope and glory' moeten gedragen dan als weinigzeggende betweters uit een land van etterbakjes.

Citaat VK artikel 'Etterbakje Nederland' uit de krant van zaterdag:
'Nederland versmalt het Europese debat tot: wat levert het op?'

Nomenclatuur en denominatie

Ofwel hoe zullen we iets dan eens noemen?
Wij hadden in dit land ooit een zangeres en daarna ook nog een band zonder ..., maar meestal is het toch wel makkelijk als het beestje een naam heeft. Als het een hondje is zou je het bijvoorbeeld Fikkie kunnen noemen.


zie-> a)

Maar als het niet om eigennamen gaat wordt het al gauw wat ingewikkelder en kunnen en zullen we over betekenissen en definities gaan stoeien en steggelen. Enige consensus, die door de aard van de levende taal bijna altijd weeer rap op losse schroeven komt te staan, is dan wel eens gewenst.

Mijn oude Van Dale zegt hierover:

nomenclatuur –
0.1 geheel van vaste regels waarnaar de namen in een tak van wetenschap worden gegeven
0.2 naamregister
denominatie -
0.1 onderscheiding door naamgeving
0.2 religieuze groepering > sekte

Vraag je je toch even af waar die religieuze sekte opeens vandaan komt; maar als je ziet hoeveel fanatisme en geloofsijver discussies rond naamgeving soms kunnen oproepen, verklaart dat wellicht iets.

De tendens om te herdefiniëren en dingen anders te noemen kom je in ieder geval overal tegen.
Dat is natuurlijk ook logisch als de vlag de lading niet meer dekt, maar meestal zie je dat men zoiets doet om de zaken leuker, sexyer, cooler, interessanter, gewichtiger of minder afschrikwekkend voor te stellen dan ze werkelijk of ogenschijnlijk zijn. Beeldvorming is immers alles vandaag de dag.
Politici en beleidsmakers maken er hun dagelijks werk van en hebben er blijkbaar belang bij de beeldvorming aldus te sturen. Of het is gewoon om de aandacht te trekken en geld te verdienen zoals in de billion-dollar-business van marketing and advertising.

zie-> b)

Hoe dan ook we lopen er constant tegenaan, die nieuwe namen en andere betekenissen en vaak merken we die verschuivingen nauwelijks op.

Ook in mijn werk kom ik dit verschijnsel nogal eens tegen.
Elders vertelde ik al eens ooit in de zwakzinnigenzorg te zijn gaan werken om er op enig moment achter te komen dat ik in de zorg voor resp. geestelijk gehandicapten, verstandelijk gehandicapten en mensen met een beperking werkte. Daarbij spreekt men tegenwoordig ook graag over mensen met mogelijkheden, maar ik schat toch niet in dat die als officiële overkoepelende naam echt opgeld zal gaan doen.
Maar zoals Brederode reeds zei: 't kan verkeeren
zie-> c)

Toen ik laatst eens een orthopedagoog wilde bellen werd ik er middels de telefoonlijst weer even op geattendeerd dat (ortho)pedagogen en psychologen in ons werk sinds jaar en dag ook wel gedragswetenschappers heten te zijn. Een term die in de praktijk dan met hetzelfde gemak weer inwisselbaar blijkt met de kreet gedragsdeskundige of ook gedragskundige. Voorzover ik het kan overzien lijken de diverse termen nogal hapsnap door elkaar gebruikt te worden.
zie-> d)
Daarbij heb ik wel de indruk dat de naam gedragswetenschapper na vele jaren nu toch wel definitief ingeburgerd begint te raken. Dat verbaast mij dan weer enigszins omdat die denominatie niet alleen maar in en als naam overeenkomst vertoont met een bekende gedragsgerichte benadering maar ook iets meer onder die talige oppervlakte verbonden lijkt met de theoretische (en zo je wilt ideologische of sektarische) grondslagen van het behaviourisme.

Het lijkt me niet toevallig dat de term gedragswetenschapper zijn intrede in ons werkveld deed toen de invloed van het behavioristische gedachtengoed op zijn hoogtepunt was. Maar volgens mij is die invloed in zijn extreme vorm inmiddels danig getemperd en heeft die zienswijze wel wat corrigerende concurrentie gekregen van andere benaderingen. Zoals bijvoorbeeld die van Gentle Teaching van John McGee, een verklaard en uitgesproken tegenstander van een gedragsgerichte benadering.
Het is me nog niet opgevallen dat die nieuwe wind al ergens in de naamgeving terug te vinden zou zijn.

Zelf kan ik bepaald niet laaiend enthousiast worden over dit soort verbale nieuwlichterij maar dat komt wellicht omdat ik een beetje behoudend ben in deze en daarbij mezelf een redelijke voorstelling meen te kunnen maken van hoe een pedagogische of een psychologische benadering cq zienswijze eruit kan zien maar wat de insteek van de wetenschap van het gedrag behelst ...???; ik weet het niet!
Zal mogelijk iets van doen hebben met gedragsmodificerende technieken, gedragstechnologie en dergelijke.



Laten we nu bij wijze van spreken eens een gedragsdeskundige of -wetenschapper consulteren, en stel dat je na vele mislukte pogingen en de nodige frustraties daarover nu toch echt eens van je tabaks- en nicotineverslaving af wilt komen; zou de gedragsdeskundige je daar dan met zekerheid bij kunnen helpen?
zie-> e)
Mocht dat niet zo zijn vraag ik me toch af van welk gedrag de betreffende deskundige dan wel verstand heeft of meer mee kan dan de gemiddelde leek als u of ik?

Dan vraag ik me in verband hiermee zo maar af wat de bloggende goog Henk50 hier zoal van denkt; hoe hij zijn werk zou omschrijven en welk etiketje hij daar bij voorkeur op zou plakken?

___________________________

Wat dat laatste betreft werd ik op mijn wenken bediend en ontving de volgende reactie van Henk:

(te lezen achter zie-> ..))

a)
Onze Poes heet gewoon Poes. De cavia’s die hier logeren heten Kiwi en Mango. Geen idee waarom. Ik heet Henk. Dat betekent o.a.: “Hij die veel grond bezit…”.

b)
Volgens mij hebben uitgevers van studieboeken er ook veel baat bij, want als de naam verandert schrijven scholen een nieuwe druk voor. Zou het kunnen zijn dat een syndicaat van uitgevers achter al die naamsveranderingen zit?

Het is trouwens te gek voor woorden dat juist in de gehandicaptenzorg de namen het vaakst veranderen. Nog altijd noemen alle cliënten van mijn vroegere werk de instelling Noorderhaven. Dat is het dorp waar ze wonen. En terecht dat ze dat doen. Ik woon toch ook niet opeens in Bingamoza terwijl ik nog steeds in hetzelfde huis woon, maar de burgemeester heeft besloten dat ik nu opeens in Bingamoza woon? Dat deden ze alleen in dictatoriale regimes en in de gehandicaptenzorg.

c)
Over al die veranderende namen is ook een boek geschreven, maar ik ben de naam van de schrijfster en de titel van het boek vergeten. Dat heeft met mijn leeftijd te maken. Nee, niet met mijn ouderdom. Ik ben geen ouderwordend iemand, ik ben een man met aanzienlijke levenservaring.

d)
Toen ik vorig jaar meewerkte aan een boek leverde deze naam veel discussie op. Ik vind dat gedragswetenschapper helemaal niet klopt met het werk dat ik doe. Orthopedagoog wel. Dus het liefste zou ik dat zo houden. Is alleen een probleem dat orthopedagogen en psychologen op onze instelling hetzelfde werk doen, waarom zou je ze dan verschillend benoemen?

e)
Er zijn twee partijen nodig, iemand die verstand heeft van achtergronden van verslavingen en iemand die van zijn verslaving af wil komen. Ik heb onvoldoende kennis van achtergronden van verslavingen, dus wat dat betreft moet je niet bij mij zijn als je wilt stoppen met roken. Als de verslaving geworteld is in de vroegkinderlijke ontwikkeling zou ik wat meer mee kunnen denken…

Merci, Henk!

Misschien kan dit dan meteen de aftrap zijn van een soort van gast-column onder de noemer Speaker's Corner voor een ieder die werkzaam is in de zorg aan mensen met een verstandelijke beperking en daar eens iets over kwijt wil.



Bij deze dus de uitnodiging aan alle, al dan niet bloggende, collega's die, uiteraard geheel op eigen titel, iets gezegd willen hebben over hun werk of een aspect daarvan.

Ook miljonair worden?

Vandaag lees ik in de krant:

China heeft een miljoen milljonairs

d.w.z. volgens een Chinees zakenblad zijn er nu 1,02 miljoen Chinezen met een vermogen van tenminste 10 miljoen yuan, ofwel ruim 1,2 miljoen euro.



Is dat veel op een bevolking van meer dan een miljard?
Ik weet het niet maar het betekent iets van 1 op de 1300 inwoners. En dat lijkt me toch wel veel voor een land dat zichzelf een communistische volksrepubliek noemt.



In de USA (of de United States of Amnesia, zoals de zojuist overleden schrijver Gore Vidal zijn vaderland ook wel noemde) heet(te) het te zijn dat je het wel van krantenjongen tot miljonair kunt brengen als je maar een beetje initiatief neemt en je schouders eronder wilt zetten. Zo luidt althans de mythe die dit land tot het land van de onbegrensde mogelijkheden moest afficheren.

Nu komt het mij toch voor dat de kans om in het in dat gedroomde Amerika van krantenjongen tot miljonair te schoppen, statistisch gezien, niet veel groter en wellicht zelfs nog kleiner zal zijn dan de kans om in Nederland de Staatsloterij te winnen. (en dat scheelt bovendien een hoop gesjouw natuurlijk met die loten i.p.v. met die kranten)
In het droomland Amerika van nu is de kans in ieder geval ongelooflijk veel groter dat je evenals 1 op de 6 Amerikanen tot die groep gaat behoren die onder de zogeheten armoedegrens leven dan dat je van je krantenwijkie zo door naar de Miljonair Fair zou kunnen fietsen.



Nee, als je daadwerkelijk miljonair wilt worden en je knopen even telt dan is het wel zonneklaar dat je toch heus beter in China of anders in bijvoorbeeld Rusland kunt zijn. Hoewel het aantal miljonairs de laatste twee decennia ook in VS (evenals in ons land) wel mondjesmaat is gestegen, staat dat in geen enkele verhouding tot de explosieve groei in Rusland of China.



Ik denk dat ik toch nog maar effe geen visum ga aanvragen!