Nee, we hoeven niet meteen te gaan huilen nu … maar de bestemming van onze voorjaarsvakantie was dit jaar eens niet
Arcen en de baden maar onder andere een stedentrip naar
Wenen.
Maar wat denkt een mens dan toch in
Wenen te moeten zoeken of te vinden?
Wel Wenen staat, om maar eens wat te noemen, bekend om zijn
koffie, zoals de
Wienermelange. Verder schijn je, behalve alle mogelijke
koffiespecialiteiten, in de vermaarde
Weense koffiehuizen ook uitstekend
taart te kunnen nuttigen zoals de fameuze
sachertorte of
apfelstrudel.
Voor de doorgewinterde of door de paneermeel gehaalde vleeseter is er dan altijd nog de
Wiener schnitzel of de
Weense worstjes en daar
Wiener dog nadrukkelijk toch wat associaties met genoemde worstjes op pleegt te roepen, is het ook de bijnaam geworden voor de teckel of dashond.
Van de, als nors bekendstaande, inwoners van Wenen wordt ook wel beweerd dat ze in verband met de te verwachten (over)last ook eerder een hond dan een kind zouden nemen. Dat zou ik maar niet al te serieus nemen want de stad telt nog altijd zo’n 1,7 miljoen inwoners en levert nog altijd volop vertier voor ook de jeugd. Zoals bijvoorbeeld in het
Wiener Prater.
Let wel het
Wiener circus is in dit verband een beetje een topografische blindganger want als je dat zou willen zien moet je toch echt niet in Wenen maar
bij onze zuiderburen zijn; maar Wenen heeft wel weer een naam hoog te houden waar het
de dressuur van paarden betreft.
Ook aan de liefhebber van de zogenoemde ‘hogere cultuur’ heeft Wenen het nodige te bieden. Zoals de
Weense wals of een bezoek aan de
Wiener Staatsoper, waar de vele als Mozart of diens tijdgenoten verklede straatventers de als toerist ogende voorbijganger toe trachten over te halen. Of je kunt in de musea de nalatenschap van de
Weense secession aanschouwen.
Van de rijke
geschiedenis van
Wenen is mij niet zo bijster veel bekend maar als je Wenen zegt schieten mij in eerste instantie namen te binnen als
Klimt,
Kokoschka,
Schiele,
Freud,
Wittgenstein en
Popper.
Namen uit het
fin de siècle of het
belle époque.
Dat woelige en roerige tijdperk van decadentie of
‘conspicuous consumption’ door de adel en de allerrijksten, sociale onvrede, maatschappelijke en politieke onrust. Destijds golden
Wenen en Parijs op dit continent bij uitstek als broedplaatsen voor allerlei nieuwe en moderne ideeën. Ideeën die een nieuwe tijd zouden inluiden en van grote invloed zouden zijn op het nu dominante en ons zo bekende
moderne levensgevoel.
Wat zochten en deden wij daar dan zo’n honderd jaar later?
Wel we vonden dat we wel weer eens toe waren aan een stedentripje en de keus viel dit keer op Wenen, waar ik overigens nog niet eerder geweest was. We waren er maar vrij kort; vier nachten en dus slechts drie volle dagen.
Daarin kwamen we de eerste avond in de St Stephansdom terecht
onder wat ongebruikelijke omstandigheden. Verder wandelden we er door de stad en onder andere over het Prater en de Naschmarkt. We bezochten een enkele musea waaronder de Berggasse 19. We aanschouwden de
(schöne blaue?) Donau en het
Hundertwasserhaus. We troffen daarbij overwegend mooi weer; de laatste avond begon het echt(er) te regenen, maar toen zaten wij net lekker binnen te eten.
Ons hotel lag vlak bij
het slot Schönbrunn, maar het ontbrak ons helaas aan
de tijd om daar ook nog een kijkje te nemen.
De Oostenrijkse kunstenaar Hundertwasser werd in 1928 als Friedriech Stowasser geboren. (Hij stierf in 2000 aan boord van de Queen Elizabeth 2 en dus niet aan boord van de Regentag dat een decennium als zijn derde huid dienst deed)
Friedensreich Hundertwasser of voor de volledigheid Friedensreich Regentag Dunkelbunt Hundertwasser luidt de artiestennaam die hij aannam.
Die naam is niet het enige dat verraadt dat we hier met een kleurrijk figuur van doen hebben. Ook zijn schilderijen, wandkleden en toegepast werk getuigen van zijn voorkeur voor een kleurrijk bestaan en zijn afkeer van doodse en/of domme rechtlijnigheid.
Het meest bekend is hij ongetwijfeld geworden door de bijzondere bouwwerken die hij ontwierp en die onmiskenbaar van zijn hand zijn.
Hundertwasser hield er een naturalistisch, humanistisch en ecologisch filosofie op na, waarin huizen en gebouwen onze derde huid zijn.
In de grond was hij als kunstenaar vooral een maatschappij- en cultuurcriticaster die het niet bij die rol wilde laten maar vooral wilde laten zien hoe het anders kan.
Zijn commentaar op het zogenoemde Nieuwe Bouwen:
Over het bekende Hundertwasser-Krawinahaus dat wij in Wenen opzochten om het eens in levende lijve te bewonderen zei hij:
We hebben zijn ziels-creatie eens op ons gemak bewonderd en ik moet zeggen, het beroert bij sommige lieden blijkbaar inderdaad de ziel, want ik werd er althans behoorlijk vrolijk van.
Nu heb ik toevallig ook wel iets met kleur en ik voel me ook niet al te senang bij al te veel rechtlijnigheid, kortom ik mag die die Hundertwasser wel.
Vanuit de shop kreeg ik overigens nog een documentje mee met daarop het antwoord op de immer prangende vraag:
Hundertwasser doet in zijn architecturaal werken waarschijnlijk nog het meest aan Gaudi, ook een representant van de organische architectuur, denken.
