We wish you ...

Mens erger je niet

... is behalve doorgaans goede raad uiteraard ook een bekend en populair gezelschaps- en bordspel. In ons land uitgebracht door de firma met die slurf.



Misschien wel weer eens leuk als surprise voor onder de kerstboom straks.
Maar behalve een spelletje is het ook nog de titel van een boek over spelletjes.
Het is dan de Nederlandse vertaling van 'Games People play', door de Canadees-Amerikaanse psychiater Eric Berne.
Berne werd als psychiater opgeleid in de psychoanalyse, studeerde nog onder Erik Erikson en ontwikkelde de Transactionele analyse of kortweg TA.

Tja, die homo ludens toch met al z'n spelletjes.

De meute en de macht

Gisteren kopte de Volkskrant nog op de voorpagina:

Erdogan rekent af met media

. Het verhaal zal globaal bekend zijn. De sterke man vestigt en toont zijn macht door met zijn politieke tegenstanders of wie hem durft tegen te spreken, op niet mis te verstane wijze, af te rekenen.
Of zoals een stukje tussentekst in het artikel zegt:

Turkse president wil layten zien dat hij de baas is

Nu kunnen we de man machtsbelust, polariserend, dictatoriaal, ultra-nationalistisch, fascistoïde, aartsconservatief en/of nog veel meer gaan noemen, maar het simpele feit blijft dat hij de democratisch en rechtmatig verkozen president van een belangrijk en machtig land is.
Hetzelfde geldt uiteraard voor ene Poetin die bij ons hier in Het Westen de laatste tijd ook bepaald geen goede pers meer haalt. De houding tegenover Poetin lijkt en dreigt ook een behoorlijke splijtzwam te vormen in de Realpolitik van onze oosterburen. Maar deze krachtige en machtsminnende leiders van naties die er wel degelijk toe doen zijn hoe dan ook toch maar democratisch verkozen door het volk.
Het volk, de massa of de meute prefereert, in haar volgens mij toch niet altijd even gezonde 'volksempfinden', blijkbaar sterke figuren die stevige en heldere taal spreken en niet schromen om hun macht ook in alle richtingen aan te wenden en uit te buiten.
Maar wanneer ze daar van die sterke en krachtige figuren, die het heersende 'volksempfinden' en de onderbuik zo goed weten te bespelen, aan het roer hebben, waarom zouden wij in (het alternatieve?) Europa dan dergelijke leiders niet verkiezen.
Tja, waarom eigenlijk ook niet?
Lieden met een vergelijkbare daadkrachtige presentatie en retoriek als Erdogan of Poetin staan hier toch overal klaar en te dringen in de coulissen om de touwtjes eens in handen te nemen, de wereld eens een poepie te laten ruiken en andersdenkenden op z'n minst toch eens even flink de oren te wassen. De PVV en het Front National lijken me voor de hand liggende kandidaten voor een dergelijke greep naar dat soort machtsuitoefening. (waarbij die twee in het kader van eengezindheid en kracht uitstralen een discussie over het Rusland van Poetin natuurlijk angstvallig zullen vermijden)
Tja, waarom willen of hebben wij in Europa dan toch niet van dergelijke sterke leiders?
Wel, die zijn er toch al wel. In Hongarije is weer al enige tijd een kwinkwanker met vergelijkbare karakteristieken van populistisch patriottisme de eerste man van het land.
En deze Orbán, zo lees ik vandaag in de krant, dreigt na vier jaar alleenheerschappij van hem en zijn partij Fidesz op wat maatschappelijke weerstand te stuiten. Sommige Hongaren zijn wellicht zelfs bereid om de straat op te gaan en tegen regeringsbesluiten te betogen. Maar daar maken de machthebbers zich vooralsnog weinig zorgen over.

'Het enige wat de betogers verbindt is de afkeer van Orbán. Dat is wat weinig om hem te verdrijven.' Zo lang de actievoerders geen eigen partij vormen, ziet Guláis geen bedreiging voor zijn partij. En dat zal niet gauw gebeuren.

Het verzet tegen Orbán zal dus van de betogingen moeten komen, maar die trekken niet genoeg volk om de regering te verontrusten.

Wat dat betreft kunnen we om met Colijn te spreken dus wel weer rustig gaan slapen. De werkelijke en effectieve wereldse macht laat zich niet zomaar afschrikken of verdrijven, zoals ook de nasleep van de zogenaamde 'Arabische lente' ons ook weer eens pijnlijk duidelijk gemaakt heeft. Of welke hervormingen, veranderingen en machtsverschuivingen zien we dan op financieel-economisch terrein naar aanleiding van de crisis of de Occupy-beweging?
Het ziet er sowieso na uit dat we Europa uit angsthazerij of wat voor motieven dan ook niet meer macht op het politieke wereldtoneel willen gunnen. Laten we dan op nationaal niveau een beetje oppassen met wie we de macht daar wel gunnen en geven, want voor je het weet zit je een type machthebber waar je niet meer zonder ernstige kleerscheuren of erger vanaf zult komen.

Nu is gelukkig niet alles wat er in de krant staat dergelijke zware kost. Zo stuit ik vandaag op een heel wat lichtvoetiger onderwerp namelijk: Wat was populair op Google?
Dat gaat toch bij uitstek over wat ons als het volk, de massa en de meute bezighoudt en interesseert, nietwaar?
Google's metadata als graad- en barometer van ons gesundes volksempfinden!
Het blijkt zelfs een item voor het jeugdjournaal.
De termen 'macht' of 'Machiavelli' zijn overigens niet in die lijstjes terug te vinden.

Wel onder de snelste stijgers de nummers 1:
Sven Kramer (heb ik toch nog nooit gegoogled)
Hoe werkt Tinder (geen idee waar dat over gaat)
WK 2014 (absoluut geen belangstelling voor)

en als meest opgezochte afbeelding:
Ariana Grande (geen flauw idee wie dat is of wat die dame doet maar ik weet dus nu inmiddels wel hoe ze eruit ziet)

Soms lijkt het alsof ik als gewone jongen uit het volk mijn aansluiting met de meute toch zomaar wat dreig te verliezen.

Games People Play ...

... was the title of a song by Joe South back in 1969.

Now we are as a matter of fact playing all sorts of games almost all of the time.
Nicolas Kristof suggested on Facebook that this amazing video 'The video game idea that caused a walkout at a gaming convention' should go viral.
Now I'm most certainly not a great fan of viral video's, as I feel they may be as hazardous for our mental hygiene as viral diseases are for our bodily welfare. Nor am I particularly amused by hypes.
Still, in this patricular case, I choose to second and honour Kristof's suggestion:



hoping it may stir up some public awareness and feeling with regard to the games we play.
And possibly the words of Joe South could still offer some direction there:

Whoa--the games people play now.
Every night and every day now.
Never meanin' what they say now.
Never sayin' what they mean.

While they wile away the hours
in their ivory towers,
'till they're covered-up with flowers
in the back of a black limousine.

[Chorus]
La, da, da da, da-da da;
La, da, da da, da-da de...
talkin' 'bout you-n-me
and the games people play--now.

Whoa we make one another cry,
break a heart then we say goodbye;
cross our hearts and we hope to die
that the other was to blame.

But neither one will ever give-in,
so we gaze at an eight-by-ten
thinkin' 'bout the things that might have been
and it's a dirty rotten shame.

[Chorus]

People walkin'-up to ya,
singin' glory hallelujah
'n' they're tryin' ta sock it to ya,
in the name of the Lord.

They're gonna teach you how to meditate,
read your horoscope, cheat your fate.
And furthermore to Hell with hate
Come-on and get-on board.

[Chorus]

Look-around tell me what you see.
What's a-happenin' to you and me?
God grant me the serenity
to jus' remember who I am.

'cause you've given-up your sanity
for your pride and your vanity,
turn your back on humanity;
Oh and you don't give a da da da da da.

[Chorus x 3]

Dayna Kurtz

Gisteravond zagen en hoorden wij, de ons tot dan toe onbekende, Dayna Kurtz in Het Huis Verloren.
Een boeiende singer/songwriter met een stevig stemgeluid.



Dat was bij Peticantus en ze werd muzikaal bijgestaan door Robert Mache. Morgenochtend zijn ze overigens te zien en te beluisteren bij VPRO's Vrije Geluiden; bij deze warm aanbevolen.

Kenniseconomie en verloedering

Dat we een gulle en goede zorg in ons land, een van de allerwelvarendste landen ter wereld, 'te duur' vinden worden mag inmiddels toch wel als algemeen bekend verondersteld worden. Politici, bestuurders, rekenmeesters en andere welgestelden zijn al een poos doende en worden niet moe ons dat uit te leggen, en wel als betrof het een natuurverschijnsel dat nu eenmaal onderhevig is aan de wetten der natuur en waar derhalve geen lievemoeder iets aan kan verhelpen.
Wat zou de ouwe Dilthey daar nu van gevonden hebben?; vraag ik me weleens af. Dat 'leren nadenken' nu ook al 'te duur' aan het worden is voor onze kwakkelende en armlastige economie zal, neem ik, aan niet zo bekend zijn. Toch lijken de nazaten van Desiderius inmiddels zo diep gezonken in hun koopmanswijsheid.
En dan is het nota bene de Erasmus Universiteit die de faculteit filosofie gaat sluiten. Zou de spreekwoordelijke Rotterdamse mentaliteit van: niet lullen maar poetsen, zich hier doen gelden?

Rob Wijnberg, hoofdredacteur van De Correspondent, wil hier toch wel een paar zinnige kanttekeningen bij maken en een paar belangrijke vraagtekens bij zetten in De dag dat leren nadenken te duur werd bevonden. Zelf studeerde hij ooit filosofie na drie eerdere studies toch wat als een zeperd ervaren te hebben. Op grond van zijn eigen ervaring beveelt hij 'filosofie'zelfs als een 'droomstudie' aan. Maar dit beklag overstijgt natuurlijk alleszins de persoonlijke ervaringen en voorkeuren van Wijnberg en gaat over de aard en de kwaliteit van ons aller academisch onderwijs en met name de plek de rol van de geesteswetenschappen daarin.

Want academisch onderwijs, de geesteswetenschappen in het bijzonder, gaat niet over wat je ermee wordt, maar wie je ermee wordt. Studies als filosofie of geschiedenis leren je een manier van denken en zijn – geen manier van doen. Van filosofie bijvoorbeeld word je iemand die denkwijzen kan ontleden en doorgronden en zodoende bovengemiddeld veel empathie kan opbrengen voor hoe andere mensen de wereld zien.

Wát je daarmee wordt?

Tsja, wat hebben mensenrechtenactivist Martin Luther King Jr., paus Benedictus XVI, mega-investeerder George Soros en komiek Ricky Gervais nog meer gemeen dan dat ze allemaal filosofie hebben gestudeerd? En dat ze zodoende een net iets gevoeliger radar ontwikkelden voor wat rechtvaardigheid, universele menselijke behoeften, een gat in de markt of humor en ironie zouden kunnen zijn?

Ik onderschrijf de klacht en de bezwaren van Rob Wijnberg gaarne en van harte.

Wanneer we de kennisbestanden van de diverse wetenschappen en studievakken als zuivere databestanden gaan benaderen waar verder niet over nagedacht hoeft te worden, studeren tot datamining degraderen, de universiteit 'just another datawarehouse' tussen al die andere big data laten zijn, wordt de ultieme intellectuele nivellering en verloedering een feit, komt me zo voor.
Dan hoeven we in ieder geval niet meer bang te zijn voor de oprukkende robots omdat we dan zelf niet veel anders zijn.
En wie weet wat zoveel domheid ons zal gaan kosten mag het zeggen?
Ik heb begrepen dat onze huidige regeringsleiders niet zo van vergezichten houden en derhalve liever niet te ver vooruit willen kijken maar misschien schudt de vraag naar de kosten ze dan eerder enigszins wakker.

Kiel

De (kleuren)foto’s uit het laatste blogje werden merendeels in Kiel, en wel in de 'Kunsthalle' aldaar, genomen. Een Kunsthalle van deze schnitt richt zich doorgaans op eigentijdse en zogeheten moderne kunst. Hetgeen veelal betekent dat er wel het nodige aan kleur te genieten valt. In de Kunsthalle zu Kiel leek de kleur inderdaad her en der wel van de muren te druipen of te spatten. Toch was het niet uitsluitend feestelijk en knallend kleurwerk dat men ons voor ogen hield. Er was uiteraard ook ingetogener, minder fleurig en uitgesproken zwart-wit werk te zien.
Maar ik werd die dag toch eerder vrolijk van bijvoorbeeld zo’n David die er toch maar mooi gekleurd opstond!

Onze laatste vakantie bracht ons naar Sleeswijk-Holstein en daarmee kwam de vraag of we ook nog Kiel zouden halen. Kiel is namelijk de hoofdstad van die deelstaat daar in het noorden; en we hebben Kiel blijkens de getoonde afbeeldingen dus metterdaad gehaald.
Na wat buitjes onderweg reden we de stad in met aangenaam een zonnetje en parkeerde de auto pal naast de kerktoren maar toen we de stad verlieten begon het hevig te plenzen.

Naast de kunsthal bezochten we er ook de oude vishal, waar tegenwoordig het scheepvaartmuseum gehuisvest is. Kiel is per slot van rekening ook een niet onbelangrijke havenstad tegenwoordig vooral bekend van de 'Kieler Woche' (zeg maar: de Duitse Sneekweek) en de Kielersprotten. Maar in Kiel was ook ooit een aanzielijke marinehaven en -werf gevestigd en Kiel had als zodanig een reputatie vanwege de destijds zo gevreesde U-boot.

Wij brachten overigens geen enkel sprotje maar alleen wat indrukken mee uit Kiel.