Om ons over die vraag te kunnen buigen organiseert Filosofie Magazine een avond met de drie Belgische psychiaters onder de gelijknamige titel: Nederland op de sofa.

Op 26 november in Pakhuis de Zwijger te Amsterdam.
Kaarten alhier verkrijgbaar.


Maar zoals wel vaker voorkomt bij maatschappelijke omwentelingen, kwam er een overcorrectie. De Nederlandse uitdrukking 'moet kunnen' geeft heel mooi de paradox weer van 'de bevrijding'. Moet kunnen. Alles wat voorheen verboden was, werd nu verplicht.Het verdacht maken en ondermijnen van elke vorm van autoriteit doet zich ondermeer sterk voelen in de opvoeding:
Een crisis van de opvoeding is vaak het symptoom van een maatschappij in crisis. En dat is ook wat er in Nederland aan de hand is, stelt Verhaeghe.en
'Waar autoriteit verdwijnt, komt er macht voor in de plaats. Onze politieke en economische situatie levert daarvan een gevaarlijke illustratie.'
'Een groot probleem hierbij is dat het fundament voor autoriteit weliswaar is weggevallen, maar dat de piramides er nog steeds zijn. Daar zien we hoe autoriteit verdwijnt, en macht ervoor in de plaats komt.We zitten in pirimidale machtsbolwerken. Kijk naar politiek; daar is geen autoriteit, het is pure macht.Om uit dit doodlopende spoor te kunnen geraken bepleit Verhaeghe 'horizintaal georganiseerde autoriteit' en een vorm van politiek gebaseerd op 'deliberatieve raadpleging'. En zijn advies voor Nederland:
Dat wordt nu des te duidelijker als we kijken naar de EU en Griekenland. Het recht van de rijkste die de eisen op tafel legt regeert. En dat is gevaarlijk.'
'Een gevolg hiervan is dat politici en leidinggevenden arrogant worden, en de 'gewone man' onderschatten. Religie en traditie zijn mede verdwenen omdat steeds meer mensen toegang hebben tot opleiding en kennis.'
Nederland moet naar een andere politiek, die niet meer volledig in dienst staat van de economie, maar terug is in de handen van de mensen.Tot zover de man van eerder de Identiteit en nu de Autoriteit.
De Nederlandse samenleving is een boeiend voorbeeld van die universele drang naar liefde. 'In jullie kleine landje zijn enorm grote verschillen. Enerzijds heb je de VPRO-kijkende, bakfiets-rijdende, grachtengordel-wonende mens, anderzijds de gereformeerde, toch wel streng-denkende mens uit de Bible Belt. Ondanks de verschillen vindt mijn nieuwe boek weerklank bij beide groepen.'en
Het is een paradox. Liefde bestaatin de dagelijkse gewonigheid, maar wel in haar onwaarschijnlijke schoonheid. De mens is gedoemd tot duurzame hechting, en die vind je als je samen op de bank zit te kijken naar een buitengewoon oninteressant tv-programma, maar je toch uitverkoren voelt omdat je met die ene bent. Waar mensen slecht mee om kunnen gaan is datgeluk in die gewonigheid onvermijdelijk is.Damiaan Denys borduurt nog wat door op nederland en het abnormale.
Nederlanders hebben de neiging tegenslagen te ordenen in psychopathologische hokjes en dan die hokjes op te lossen met professionele hulp. Ik stel juist ont-psychiatrisering voor. Tegenslag verbindt mensen vaak meer dan vrolijkheid. In het delen van de kleine verdrietigheden toont zich juist de ware liefde.'
'Die ontwikkeling naar efficiency zagen we al opkomen in de jaren zestig, waarin we afstand namen van religieuze betekenissystemen en politieke ideologieën in de overtuiging dat wij als individu het centrum van het heelal zijn en alles zelf doen. Die individualisering is alleen maar toegenomen. We zijn allemaal Mark Ruttes geworden: individuen die zichzelf centraal stellen en met een glimlach alles snel en pragmatisch oplossen. Zo ziet de Nederlandse samenleving eruit.'en
Wat maakt onze samenleving zo problematisch? Voor Denys is het helder. 'We kunnen niet in een wereld leven zonder dat daar betekenis aan toe is gekend. En omdat we zo geíndividualiseerd zijn moeten we plots zélf betekenis aan de wereld toekennen. Maar dat lukt niet, omdat betekenis het individu overstijgt.
Abnormaliteit is een restproduct van onze maatschappij. Het is de stront van onze begrijpelijkheid. Hoe meer normaliteit we vreten, hoe meer abnormaliteit we schijten. We hebben het begrijpelijke verengd tot een smalle strook waarop slechts een minderheid zich wankel staande kan houden. En wie buiten deze functionaliteit valt, die is abnormaal.' We moeten niet onze wenkbrauwen fronsen om de abnormaliteit, concludeert Denys, maar om ons onvermogen om met abnormaliteit om te gaan.Dat weten we dan ook weer.
ruzie om steun aan Grieken is religieus schismaalthans volgens de Franse minister van Economische Zaken.
De noordelijke lidstaten stellen dat sommige lidstaten hebben gefaald. En daarom is vergelding nodig. Ze zullen daar hun hele verdere bestaan voor moeten boeten.Een dergelijke tweedeling op grond van, een ogenschijnlijk verlaten, geloof was mij ook al eens opgevallen.
Aan de andere kant staan de katholieke landen, zoals Frankrijk. Ook die erkennen dat sommige lidstaten hebben gefaald. Maar ze gaan naar de kerken en bidden daar. Dan wordt de schuld vergeven en begint een nieuwe dag.
Hoewel mijn stem in dit land en alle democratisch gekrakeel waarschijnlijk door niemand gehoord zal worden wil ik toch even duidelijk hebben dat ik, hoewel in een ooit calvinistisch land geboren en getogen, in dit schisma toch voor zeker 70% aan de kant van de zuiderlingen sta. Ik heb het namelijk niet zo op een geloof zonder hoop en liefde!
Iets feestlijks vermoedend zijn we daar maar eens achteraan gelopen en belandden we aan de start van een processie ter ere van ‘La Virgen de la Cabeza’ ofwel de maagd van het hoofd. Deze show werd hier zeker niet opgevoerd ter- of omwille van de toerist (wij leken op dat moment en op die locatie trouwens de enige twee van dat soort te zijn) maar puur en alleen voor en door de locals zelf die er zeker niet allemaal aan mee deden of acte de prescence gaven, maar degenen die dat wel deden leken dat toch vol overtuiging te doen en het erg naar hun zin te hebben.

Nog even iets gedronken op het dorpsplein waarbij we de stoet die we eerder zagen vertrekken met niet aflatend enthousiasme ook nog even de eindstreep zagen bereiken.
Jelmer Mommers, correspondent Klimaat & Energie van De Correspondent publiceerde gisteren een indringend stuk van haar over klimaatverandering als al dan niet bewuste of geplande vorm van geweld in een vertaling door Menno Grootveld.
In een begeleidend stuk, met links naar nog vijf andere essays van haar hand, vertelt Mommers waarom De Correspondent dit stuk meent te moeten brengen en wat er zo geniaal aan de schrijfsels van Solnit zou zijn.Solnit is niet volledig, en toch vertelt ze het hele verhaallijkt mij, na wat ik tot dusver van haar las, de spijker wel op de kop te slaan.
We live and die by words and ideas, and it matters desperately that we get them right.
Vanaf nu gaat het alleen maar bergafwaarts met het geleidelijk ouder wordende heelal. Het heelal is het in feite rustig aan gaan doen en staat op het punt om voor eeuwig in te dutten.en
.. is op z'n retour. Hij heeft minder fut dan voorheen; minder energie dan een paar miljard jaar geleden. De pit is eruit. Aflopende zaak.of
Het heelal is onder een dekentje op de bank gaan liggen en slaapt langzaam maar zeker in.Om dat heelal qua afmetingen en omvang een beetje in (astronomisch) perspectief te zetten, hier nog even The powers of ten:
Snel gaat het allemaal niet - het zal duizenden miljarden jaren duren voor de laatste sterren doven en er geen nieuwe meer geboren worden.Ga ik toch heus niet meemaken.
Dat geldt of gold toch zo’n beetje als een mijlpaal in het leven. In deze contreien en in ons land althans. Dan bereik(te) je de pensioengerechtigde leeftijd en ging je zoals dat wel heette: van Drees trekken.
Maar ja, de gemiddelde leeftijd dat men 'daadwerkelijk' stopt met ‘werken’ ligt 'in werkelijkheid' toch overal en altijd lager dan de wet- en regelgeving aangeeft. 'Zo werkt dat' nu eenmaal, nietwaar?
Die pensioenleeftijd, zo heb ik begrepen, moet een heus keerpunt in het leven worden. Al geruime tijd hoor ik tenminste met enige regelmaat: Schiet zeker al lekker op, hè? Wanneer is het zover? Wanneer mag je?; en: Wat ga je dan doen? Lekker genieten en leuke dingen doen, zeker hè?
Dan moet je uiteraard ook wel de tijd van leven hebben.Het goeie nieuws op dit vlak is dat we met z’n allen toch nog steeds ouder aan het worden zijn. Nu ben ik, naar ik vrees, niet met het meest ideale genetische pakketje behept. Die 65 heeft voor mij ook een speciale klank omdat ik bij gelegenheid wel placht te memoreren dat het trio van mijn meest directe voorvaderen alledrie op hun 65ste de pijp aan Maarten gaven. Dat is overigens niet helemaal correct want mijn vaders vader wist het na zijn 65ste, voornamelijk slapend in zijn rookstoel en af en toe aan een sigaartje lurkend, nog zo’n twee jaar vol te houden. Mijn vader mocht na zijn 65ste verjaardag nog welgeteld één maand en tien dagen van Drees trekken. En mijn andere opa?; ach toen hij het tijdelijke voor het eeuwige verwisselde, had hij in ieder geval zijn grootste wens, namelijk zijn dochter in Canada te bezoeken, al in vervulling zien gaan.
Ik reken er maar op dat het voorlopig nog wel even S(e)N(i)OR zit met mij.
De loonkloof ligt in de VS een stuk hoger dan in Nederland. De gemiddelde Amerikaanse bestuurder verdient circa 300 keer het inkomen van een werknemer, waar de loonkloof in Nederland ruwweg een factor 40 bedraagt, zo blijkt uit onderzoek. Maar dat komt vooral omdat daar veel meer grote ondernemingen zijn dan in Nederland, waar de grote loonkloof bij multinationals als Shell en Unilever wordt gedempt door de lage salarissen bij bijvoorbeeld Reesink of Beter bed.In een begeleidend tabelletje worden voor zowel de VS als voor Nederland de verhoudingscijfers gegeven van de 5 bedrijven die zich kampioen mogen noemen in het idioot onredelijk belonen van hun werknemers.

Een mens heeft twee oren en één mond om twee keer zoveel te luisteren dan te pratenMaar die oude Confucius was dan ook, zo wordt wel beweerd, een hele wijze. Zo lijk je ze tegenwoordig wel niet meer tegen te komen. Of zouden wij de woorden van onze huidige wijzen misschien ook pas vele jaren later op waarde schatten en ter harte willen nemen?
Te weten wat men weet, en te weten wat men niet weet, dat is kennisMaar die oude Chinese wijsgeer wist ook wel dat wijsheid veel verder reikt dan kennis:
Kennis is slechts de briljantheid in de organisatie van Ideeën. Het is geen ware wijsheid. De ware wijsheid gaat voorbij aan kennis.Zouden we dan wellicht toch nog wat ware kennis kunnen opdoen en wat wijzer kunnen worden van deze leraar van weleer? Over waarheden zei hij overigens:
Elke waarheid heeft vier hoeken. Als leraar zal ik je een hoek geven, het is aan jou om de andere drie te vinden.Confucius over weten, wijsheid en waarheden.
