33K+ digikiekjes

Fotograferen gaat, door wat wel de digitale revolutie genoemd wordt, tegenwoordig lekker makkelijk en we kijken niet meer op een klikje meer of minder.
Zo heb ik onlangs van diverse opslagmedia ruim 33ooo digitale kiekjes bij elkaar gezocht en geharkt. Ze op diverse manieren en langs verschillende wegen wat heen en weer gesleept en ze her en der in de wolken gehangen.

Dat gewroet in en door al die plaatjes roept natuurlijk nogal wat herinneringen op. En dan niet alleen en geheel vanzelfsprekend door wat er op die plaatjes te zien is maar ook aan de camera's waar ze mee zijn gemaakt.

Camera's zijn (of waren?) evenals auto's en computers typisch mannenspeelgoed en er zijn, zo zag ik, ook al wat museale camera-sites op het web te vinden; zoals deze hier of die hier.

Mijn eerste camera was een Ricoh singlex TLS (de Asahi Pentax was me destijds te duur)

te eniger tijd vervangen door een Pentax ME en een K2


daarnaast droeg ik niet zelden een Minox 35EL bij me en dat was wellicht het leukste en het handzaamste toestelletje dat ik ooit had

na aantal jaren sluiterstilte was daar in APS-formaat dan zomaar de Minolta Vectis S1

Die laatste heeft overigens niet zolang dienst gedaan en was tevens mijn laatste analoge toestel.

Genoemde camera's zullen inmiddels zeker rijp zijn voor het museum; want waar zie je tegenwoordig nog het eens zo vertrouwde rolletje celluloid in blik? Toen ik, inmiddels al weer jaren geleden, eens een fotozaak binnenstapte om een rolletje Kodachrome te kopen hadden ze dat niet meer op voorraad en zou dat besteld moeten worden.

Blogstilte?

Het begint er toch sterk op te lijken dat ik dit blog maar wat laat verslonzen. En dat is ook wel zo.

Maar waar zou ik nog iets over willen of kunnen zeggen dat voor een ander de moeite van het lezen waard zou zijn?
Zou mijn twijfelachtige (in de zin van weinig uitgesproken of afgeronde) mening over het referendum inzake het associatieverdrag met de Oekraïne dan ook maar iemand interesseren of nog iets nieuws aan de kakefonie over dit onderwerp bijdragen? Ik heb beslist niet die indruk.
Bovendien lijkt het me een weinig gelukkig en praktisch zinvol referendum en eigenlijk een beetje een revanche op het vorige Europa referendum. Dat referendum was ook een grote miskleun omdat er de verkeerde vraag gesteld werd en vervolgens het antwoord van de kiezer daarop genegeerd werd (of moest worden).
Ik vrees dat ook dit referendum de democratie geen goede dienst zal (kunnen) bewijzen ondanks het geschetter van de heren Roos en Baudet over het tegendeel.
Nee, als uitgesproken pro-Europeaan, overtuigd van het nut en de noodzaak van een meer geïntegreerd en/of federaal Europa, word je niet al te vrolijk van de ongenuanceerde anti-winden die er nu vooral lijken te waaien.

Ook de huidige voorzitter van het Europese praathuis, onze eigen premier 'lachebekje', die nu onvermoeibaar alles weer verbaal en anderszins aan elkaar probeert te lijmen en bij elkaar tracht te knopen, lijkt me toch mede debet aan deze algehele sfeer van: maar niet bij ons, hoor en als het ons maar niets gaat kosten!
Deze olijke grappen- en praatjesmaker (geen cent meer naar Griekenland en elke Nederlander als aardigheidje zomaar eens €1000,- extra) zong tot voor kort nog regelmatig het deuntje met Cameron mee dat we alleen in de Europese Unie zaten om er (financieel) beter van te worden en derhalve ook uitsluitend voorstellen om onze vrienden (unie-genoten) in nood te helpen zouden steunen wanneer zoiets direct of binnen afzienbare tijd in klinkende munt te verzilveren zou zijn.
Zoiets klinkt mij toch meer als demagogische retoriek in de oren en ik denk dan: van zulke vrienden zul je toch maar moeten hebben!
Tja, wanneer de dames en heren politici, omwille van de gunst van kiezer, ongegeneerd dergelijke kretologie rondstrooien dan zou je toch haast te doen krijgen met het volk (wijzelf dus) dat zij besturen.
Maar ja met zelfmedelijden schieten we helemaal niets op en ik denk ook niet dat we daar veel aanspraak op kunnen maken. Ik neem tenminste aan dat je als lezer van dit blog, er evenals ikzelf, warmpjes, gekleed, goed gevoed en onder de pannen bijzit.
Waar zal ik het dan nog over willen hebben?

Over de zogeheten vluchtelingencrisis dan?
Maar dat is, vrees ik, helemaal iets om je voor te generen. Deze week las ik in een Voetnoot van Arnon Grunberg de volgende passage:

Schinkel heeft eveneens gelijk dat het irreëel is te denken dat de verzorgingsstaat in gevaar zal komen door de vluchtelingen. Het vluchtelingenprobleem is net zo imaginair als het Joodse vraagstuk in de jaren dertig.

Dat lijkt mij meer overeenkomstig de gegeven realiteit dan het overproblematische beeld dat er meestal geschetst wordt onder druk van eindelijk weer eens een doel en een tastbaar motief om alle opgekropte frustratie en woede eens flink op los te laten.
Wanneer een Europese Unie van 500 miljoen mensen en veelal de welvarendste, in materieel opzicht, ter wereld niet in staat is om nog een 5 miljoen wanhopigen en ontheemden te herbergen wordt het inderdaad eens tijd om je af te vragen waar zo'n unie voor staat en wat dat waard is. De lieden die bij voorbaat vluchtelingen de toegang willen ontzeggen schermen nog al eens met 'onze Europese waarden' die door een al te ruimhartig toelatingsbeleid bedreigd zouden worden. En ik vraag me dan toch even af over welke waarden ze het toch zouden hebben?
Dit lijkt toch eerder op een moreel failliet.

Waar die Rutte toch altijd zo vrolijk van wordt? Ik snap het niet!
Ook al geen onderwerp om het nu eens gezellig over te hebben dus.

En dan wordt het dus zomaar even stil hier op dit blog.
Nog wat perikelen met de digitale apparatuur werkten ook niet echt mee en veel van mijn tijd heb ik de laatste drie weken zomaar laten opslokken door mijn digitale fotoverzameling.
Het tijdperk van de digitale kiek nam hier ten huize een aanvang in 2001. Alweer 15 jaar geleden dus. En dat bleek in de tussentijd een flinke verzameling en een aardig ratjetoe op geleverd te hebben. Her en der in mappen op diverse schijven weggeborgen en uiteraard met de nodige doublures.
Het leeuwendeel daarvan heb ik inmiddels in een wolk geparkeerd waar ik ze desgewenst wat makkelijker hoop terug te kunnen vinden.
De afgelopen jaren maakte ik in de vakanties bijna evenveel foto's als kilometers en dat tikt dan lekker aan. En een nieuw toestel (systeemcamera) vraagt dan ook weer om meer schijfruimte.
Hoewel het over foto's ging, toch maar geen afbeelding erbij vandaag.

Even een witte wereld

De klokjes lijken al wel zo'n beetje uitgeklingeld,

maar een vroege maartse bui bezorgde ons nog even een heldere witte wereld.
Op de eerste foto nog niet zo bijzonder helder maar die werd woensdagavond/nacht, nog even voor ik onder de wol kroop, genomen.

Donderdagochtend zag de wereld er toch onmiskenbaar wit en kraakhelder uit. Toch nog een plaatje met sneeuw op het blog dit jaar.

Is het echt zo?

Sind die gedanken tatsächlich frei?

Van kleur verschoten?

Volgens het woordenboek heeft de uitdrukking 'van kleur verschieten' vooral betrekking op het minder worden van de kleur: het valer of bleker van kleur worden.

Maar hier voor de deur leek het vandaag toch andersom het geval te zijn.

Vanmorgen was ie nog lichtblauw-grijs
en vanmiddag toch echt dieprood
Maar hij lijkt toch duidelijk van kleur verschoten; zeg nou zelf.

Door Goslar; en op de bon

Wij dachten van Melle vrij vlot even naar de Harz te rijden; we rijden per slot van rekening niet in een Flintstoneauto. Dat viel toch wat tegen omdat we in een niet geringe ‘stau’ terechtkwamen.
Daar eenmaal weer uit kozen we Goslar als pleisterplaats voor onze caffeïne-behoefte.
Daar troffen we dan bepaald geen 'stau'. Maar in Goslar leek ook geen parkeerplaats onbezet terwijl we er rondjes rijdend op zoek naar een plekje om te parkeren nauwelijks iemand op straat zagen. Zo’n plekje eenmaal gevonden liepen we een ander deel van de Altstadt in en daar bleek het nog een drukte van belang te zijn. Er was een soort kermis gaande en de terrassen rond de kerk en op de pleintjes zaten vol. Een plekje bij ‘Die Gose Brauerei’ gevonden om die vrolijke drukte eens te aanschouwen onder het genot van koffie met ‘torte’. In en rond de brouwerij bleek er toch wel degelijk leven in Goslar te zijn. Nog even de kermis over gekuierd alvorens onze weg te vervolgen.

Dat was dan Goslar, onze aankomst en mijn kennismaking met de ‘Harz’. Zo’n prototypische Duitse stad, die bol staat van zogenaamde vakwerkhuizen en mede om die reden staat de (binnen)stad op de Unescowerelderfgoedlijst. Een andere reden is de geschiedenis van de mijnbouw en bijbehorende watervoorziening in de OberHarz.

Maar dat bleek evenwel niet het laatste dat we van Goslar zouden vernemen. Een aantal dagen daarna, weer op de terugweg naar huis, reden wij ook nog even over een stukje grondgebied van de gemeente Goslar. En een paar weken later kreeg ik een brief, in mooi ambtelijk Duits, van de gemeente Goslar met het verzoek om een boete, wegens te hard rijden, te voldoen. Het was weliswaar niet zo'n hoge boete, maar toch meer dan we voor de 'kaffee und kuchen' betaalden en mijn bakkerspensioen bleek hier sowieso niet toereikend. Dat was zowaar al mijn derde bon uit Duitsland in een paar jaar tijd; evenveel als ik er, in ruim een halve eeuw tijd, hier in eigen land wist te vergaren.

In Melle; op de e-bike

‘Teutoburger Wald’; dat klinkt toch wel bij uitstek Teutoons of Duits, vind je ook niet? Wij waren echter nog niet eerder in die omgeving neergestreken en het leek ons nu wel iets om, op weg naar de Harz, eens een dagje wat Teutoburger boslucht op te snuiven.

Aldus belandden we dan in Melle.
Daar brachten we twee nachten door bij een bekende Nederlandse hotel- en restaurantketen; goed te herkennen aan die vreemde vogel met die buitensporig grote snavel, alsof het niet met minder toe kan. We bivakkeerden daar in een uitermate riante kamer met ruim balkon en goed uitzicht op de snelweg naar Berlijn.
Bij het inchecken werden wij opmerkzaam gemaakt op de mogelijkheid om e-bikes van het hotel te huren. Nadat we onlangs nog een eerste kennismaking met de e-bike misliepen was hiermee de invulling voor de volgende dag in kannen en kruiken.

Aldus de volgende dag de E-bike dus eens uitgeprobeerd. Eerst even naar Melle gefietst om bij de plaatselijke boekhandel een bruikbare kaart van de omgeving te zoeken. Vervolgens naar Wellingholzhausen gefietst (?) waar we koffie deden. Vandaar uit een stukje het Teutoburger Wald ingegaan en daar wat heen en weer gefietst. De Kronensee, een aardig stukje blauw op de kaart, konden we niet vinden; was mogelijk drooggevallen in dit seizoen. Mooi landschappelijk gevariëerd en op het oog welvarend gebied. Ook de E-bike beviel mij uitstekend en zonder deze, wat inmiddels mechanische doping schijnt te heten, had ik toch heus deze 35+ kilometer door dit heuvelachtige woud de trappers niet zomaar rond kunnen peddelen. Hoewel we verschillende malen tegen wat probleempjes en oponthoud door losrammelende accu’s op liepen was ik toch bijzonder te spreken over de mogelijkheid van mechanische doping. Ik begrijp de fervente aanhangers van de elektrieke tweewielers en dit type doping wel. Natuurlijk hoor je ook wel het tegenargument dat het toch niet het echte werk is en beter beter voor het vege lijf zou zijn om meer eigen spierkracht te (moeten) gebruiken maar we rijden toch niet ook niet (of niet meer) in trap- of Flintstoneauto’s.

In weerwil van het dopinggebruik meenden we toch dat we na de geleverde inspanning wel een stevige maaltijd verdiend hadden. De ‘Oberkellner’ ofwel de ‘opperober’ van die zaak met de toekan kwam zelfs kijken of het allemaal wel toe kon en zowaar ook het vlees voor ons snijden.
Dat deed ie dan gelukkig wel met een gewoon en nog niet met een elektrisch mes.
Yammie yammie!