Kisshomaru Ueshiba

De tweede doshu van het aikido was Kisshomaru Ueshiba, de vader van de huidige doshu en de zoon van de grondlegger. Zo is de Aikikai Foundation dus een beetje een familiebedrijf geworden. Over 'lineage' of afstammingslijnen gesproken.
Kisshomaru Ueshiba komt grotendeels de eer toe de Aikikai Foundation, tot de wereldwijde organisatie die het nu is, op- en uitgebouwd te hebben, met een, voor zover mogelijk, uniforme stijl, basistechnieken, curriculum en gradensysteem.


Parijs 1980:


Een biografie van de sleutelfiguur van het moderne aikido >

We zullen door...

Het einde van de geschiedenis is al vele malen en door orakels van diverse signatuur aangekondigd. Maar voorlopig tikken de wijzers van de klok nog steeds door en schrijdt de tijd nog immer voort.

De Wereld Draait nog altijd Door en niet zelden Dol en ook daar valt voorlopig nog even geen eind aan te verwachten. Zelfs niet wanneer de mensheid een eind aan zichzelf zou maken waar ze inmiddels technisch toe in staat zou zijn. Dat zou dan natuurlijk wel het eind van onze menselijke geschiedenis kunnen betekenen.

Vooralsnog rolt die geschiedenis, of ontrolt hij zich, nog gewoon verder en ik ben zomaar opeens erg nieuwsgierig naar hoe wij over 25 of 50 jaar terug zullen kijken op onze eigen rol in wat nu het 'vluchtelingenprobleem' heet. Want we schrijven niet alleen geschiedenis, we maken het ook!
Zover is het dus nog lang(?) niet; wel loopt 'de maand van de geschiedenis' inmiddels zo'n beetje ten einde.

De eigen rol in de geschiedenis

Oktober heet sinds enige tijd ook de maand van de geschiedenis te zijn.
De hamvraag met betrekking tot de geschiedenis blijft natuurlijk altijd of we er iets van willen en/of kunnen leren.
Nu worstelen wij Nederlanders al ruim 65 jaar met een stuk onverwerkte geschiedenis dat hoe we het er ook onder proberen te vegen toch steeds maar weer onder dat tapijt vandaan lijkt te willen kruipen.


Andere tijden, uitzending 27 okt.:
Onverwerkte oorlog in Indonesië

Aikikai en de Doshu

Wij Nederlanders moeten toch als geen ander bekend zijn met het gegeven dat je voor, je het goed en wel beseft, in kwesties van geloof en aanspraak op die ene echte waarheid zomaar met een hoop onoverkomelijke meningsverschillen, talloze afsplitsingen en wederzijdse verkettering opgescheept kunt komen zitten.

Zeker voor de buitenstaander, maar ook voor menige beoefenaar van aikido vertoont de aikido-wereld op z'n minst een sterke overeenkomst met een dergelijke toestand van verzuiling en versplintering. In ons land lijkt dat tij, waar het aikido betreft, inmiddels wat gekeerd te worden door de overkoepelende bond Aikido Nederland, waarin, sinds enige tijd, diverse bonden, federaties en wat dies meer zij, zich verenigd hebben.

Mede door de geschiedenis van het aikido, de logica van en het belang dat men aan ‘lineages ofwel afstammingslijnen' en de 'relatie leraar-leerling' hecht, achten de meeste aikidoka en hun organisaties zich, langs welke lijn dan ook, toch geliëerd en schatplichtig aan de Aikikai Foundation en voegen zij zich dan ook min of meer naar de richtlijnen en codes van die organisatie.
Het hoofdkwartier is de Hombu Dojo in Tokio.
Aan het hoofd staat de kleinzoon van Morihei Ueshiba, de derde doshu Moriteru Ueshiba.

Hier nogmaals de huidige doshu maar dan 15 jaar jonger en samen met Nobuyoshi Tamura shihan.

Buitenhof vandaag

Een bijzonder goede Buitenhof vandaag en een prima tegenwicht tegen het veelal oppervlakkige, one-line-rige en hyperige nieuws zoals we dat doorgaans gepresenteerd krijgen. Zoiets mag op zichzelf al wel goed nieuws heten.
Voor wie het gemist heeft: uitzending 25 okt

Valt er dan nog iets te leren?

Of er nog iets te leren valt in dit leven; ja, dat zal toch vast wel?
De site Brain Pickings markeert haar negenjarig bestaan met negen suggesties in die richting; zoals ze dat ook al na zeven jaar deden:

7 Things I Learned in 7 Years of Reading, Writing, and Living from Dissolve on Vimeo.

Die suggesties komen mij als uiterst zinnig en aanbevelenswaardig voor. Hier dan nog even (niet de tien geboden maar wel) die negen aanbevelingen op een rijtje:

1. Allow yourself the uncomfortable luxury of changing your mind.
2. Do nothing for prestige or status or money or approval alone.
3. Be generous.
4. Build pockets of stillness into your life.
5. When people try to tell you who you are, don’t believe them.
6. Presence is far more intricate and rewarding an art than productivity.
7. Expect anything worthwhile to take a long time.
8. Seek out what magnifies your spirit.
9. Don’t be afraid to be an idealist.

 
Er valt dus nog altijd genoeg te doen en te leren; zelfs voor een 65+ser.

Wakker worden in 'a spooky world'

Toen de radiowekker vanmorgen om 7 uur begon te spelen had ik de krant natuurlijk nog niet gezien. Maar op radio 4 hoorde ik Margriet Vrooman zeggen:

Elementaire deeltjes kunnen verbonden blijven al raken ze miljoenen lichtjaren van elkaar verwijderd.
U moet niet denken dat ik echt bergrijp wat ik zojuist zei maar Delftse fysici hebben het bewezen. De natuur is spookachtig en volgt regels die tegen je intuitie ingaan. Daar wilde Einstein niet aan maar dat had ik nou allang in de gaten.

Ik meende even direct te begrijpen waar ze het over had en kon niet anders dan volledig en glimlachend met haar conclusie instemmen. Vraag me niet om hier even uit te leggen hoe dat nou precies zit met die elementaire deeltjes want dan moet ik Margriet Vroomans nazeggen:

U moet niet denken dat ik echt bergrijp wat .....

Nu is dat bepaald geen schande als Einstein het ook al niet begreep.
Dankzij Delft weten we nu dat zelfs de hoogintelligente Einstein feilbaar was.
Ik vermoed dat Margriet Vroomans dat, evenals ik, ook al wel door had.

De ochtendkrant deed er onder de koppen:

Dankzij Delft hoeft Einstein geen spoken meer te zien

en

Vreemd, maar zo gek is de quantumwereld

al wat meer aan om enige uitleg te geven over die onbegrijpelijke (of moet ik zeggen moeilijk voorspelbare) orde in de microwereld.
Waar gaat het hier dan over: