Zo z'n gangetje

Het is weer volop de tijd van de jaaroverzichten en de lijstjes.
Die zogeheten Top 2000 is bijvoorbeeld ook zo'n lijstje. Mij een te lange en ik ben sowieso niet zo dol op eindejaarslijstjes.
Zo'n lijstje van drie, als wat waren de grote nieuwsonderwerpen van 2015, vind ik nog wel te behappen. Vluchtelingen, terrorisme en de Tweede Wereldoorlog waren dat aldus de Volkskrant. Die derde verbaasde me een beetje; daar zou ik toch eerder het klimaat verwacht hebben. Tot zover dan die lijstjes.
Als we dan toch zonodig iets met lijsten willen, zou ik zeggen: laten we het goede nieuws eens een keer mooi inlijsten.

De laatste dag van het jaar mag ik zelfs ook nog een overzicht met wat cijfertjes van dit blog tegemoet zien. Onze honger naar overzicht en controle lijkt toch maar moeilijk te stillen. Wanneer ik nu eens zou moeten zeggen hoe het afgelopen jaar voor mij persoonlijk verliep, zou ik zeggen: ach, het ging zo weer z'n gangetje.
Nu was dat dit jaar toch wel een iets ander gangetje dan dat van de jaren daarvoor. Mijn loopbaan liep namelijk ten einde. En dan dringt toch een beetje de vraag zich op: hoe nu verder te gaan?
Misschien wordt het tijd om, in navolging van menig generatiegenoot, maar eens aan een elektrische fiets te gaan denken. Waar ik dan heen zou willen is dan een volgende en net iets andere vraag maar ik wil hoe dan ook nog wel een klein beetje de gang erin houden.

Je kunt alleen beter niet op deze terechtkomen:

......klokjes

Ze steken met de kerst alweer met hun kopjes boven de grond, die klokjes. Daar voor de narcissen en de vaste kerstboom in de voortuin.


Maar dat witte spul is toch nog nergens te bekennen of in aantocht. Volgens de berichten moeten ze het zelfs in Moskou, Helsinki en Oslo zonder sneeuw stellen dit jaar. In New York steeg de temperatuur zowaar boven de 20° celsius.
Een witte kerst zit er echt niet meer in dit jaar of het zou al op de Zuidpool, op dit blog of in je dromen moeten zijn:

Nu hebben wij dit jaar al eens sneeuw gezien al was het vanuit de verre verte. Misschien moeten we dan maar weer naar Spanje als we sneeuw willen zien.

Tussen"..." (20) Krishnamurti

Wie bij gelegenheid wel gecharmeerd is van wijze, stichtelijke, motiverende, inspirerende en dergelijke spreuken, uitspraken of one-liners kan op het WereldWijzeWeb en de zogeheten social media ruimschoots z'n hart ophalen.
Naast een Westerse naam als Einstein kun je daarbij ook nogal wat namen uit het Nabije en Verre Oosten tegenkomen zoals bijvoorbeeld die van Rumi of Laozi. Een andere naam uit die hoek waar je in het land van de populaire Quotes meer dan eens op zou kunnen stuiten is die van Krishnamurti.

Jiddu Krishnamurti was voor mij als tiener al een intrigerende figuur en ik beschouw hem al sinds jaren als één van die zeldzaam wijze lieden die je wellicht 'verlicht' (wat dat ook moge zijn) zou kunnen noemen.
Er bestaat trouwens een historische connectie tussen en hem en ons land en inmiddels stokoude landgenoten zouden hem, tijdens het interbellum, nog hebben kunnen horen spreken in Ommen.
Aangewezen tot en als zodanig voorbeschikt voor het guru-schap, wees hij dat op enig moment resoluut af en wilde vanaf dat moment niets anders meer verkondigen en propageren dan consequent en radicaal doordachte en doorleefde innerlijke vrijheid. Een soort Vikram Gandhi; dan niet voor in een film, maar in het (levens)echt.

Welke wijsheden wist deze afvallige of spijtoptant ex-guru dan te debiteren? Wel bijvoorbeeld:

It is truth that liberates, not your effort to be free

of

The ability to observe without evaluating is the highest form of intelligence

en voor wie dit toch maar een bijzonder karig beetje tekst vindt, nog even Krishnamurti zelf aan het woord: over die ene vraag.

Gerechtigheid of wat?

Ook slimme psycho- of sociopaten ofwel de 'snakes in suits' kunnen soms tegen de gerechtelijke lamp lopen. Zoals bijvoorbeeld ene Martin Shkreli, die nu toch echt zijn hand overspeeld lijkt te hebben.

Maar of we daarmee nu van gerechtigheid kunnen en mogen spreken???

Helaas-taal

Zoals wel vaker op de zaterdag deden wij ook vanmorgen onze boodschappen weer op diverse plekken. En zoals ook vaker hoorden we, tussen het winkelen door, via de autoradio fragmenten uit het radioprogramma De Taalstaat. Altijd wel een leuk en onderhoudend programma over ons aller taalgebruik.

Iets later hoorden we in een actualiteitenrubriek een interview met de hoofdredacteur van Het Limburgs Dagblad over de kwestie van een journalist van de krant die, zeer tegen alle regels in, geluidsopnamen gemaakt en gelekt had uit een raadsvergadering in Kerkrade.
Op enig moment hoorde ik de man hierover zeggen:

Helaas hebben we verzuimd om te kunnen ingrijpen

???Dat noem ik nog eens echte pindakaastaal!



Het betreffende dagblad lees ik niet, maar je zou toch bijna nieuwsgierig worden hoe en wat daarin geschreven wordt

Wie dit leest ..

Een museaal weekendje

Marian had nog een presentje voor me in petto in verband met mijn zoveel-jarig bestaan. Daartoe togen wij afgelopen vrijdag naar het Oosten van het land om eens een kijkje te nemen in het museum MORE. Die letters staan voor MOdern REalisme. Dat onlangs geopende museum bevindt zich in Gorssel en heeft nagenoeg de complete collectie van ene D. Scheringa overgenomen. Enkele jaren geleden waren die werken nog, een paar kilometer hier vandaan, in Spanbroek te bewonderen en sprak men ook nog vaak van 'magisch realisme'. Nu was genoemde Dirk S. ook een soort van magiër in financiële zaken, al vond menigeen dat zijn trucjes met de pecunia in realiteit op niets anders dan klinkklare op- en zakkenlichterij neer kwam. Maar goed nu moet je dus naar Gorssel om deze werkelijkheidsgetrouwe(?) stroming in de beeldende kunst van naderbij te be- en overzien. En het hing en stond er zeker wat overzichtelijker en ruimtelijker bij dan in het schooltje in Spanbroek. Het geplande nieuwe gebouw en inmiddels bijna ruïne in Spanbroek zou overigens de huidige MORE locatie in dat opzicht wellicht weer met een paar stappen overtroffen hebben.
Wel miste ik het zittend naakt van Lucien Freud een beetje maar MORE richt zich op uitsluitend Nederlandse kunst.
Na dit museumbezoek reden we naar Zutphen om daar in een wit hotel (zonder Zaanse groene huisjes) in te checken en daar de sauna en een maaltijd te gebruiken.
Die zaterdag hebben wij de binnenstad en stadsmuren, of wat daar van over was, eens op ons gemak bekeken en belandden aldus 's middags van de markt in het museum Henriette Polak in Zutphen. Net nog even in het oude gebouw aan de Zaadmarkt want over een paar weken zouden ze verhuizen naar een ruimer pand dat ook toegankelijker voor minder-validen wordt.
Wij vonden het nog even heel aangenaam en plezant om de modern-klassieke collectie in deze ambiance van krakende houten vloeren, smalle wenteltrap, ongelijke vloeren en kleine binnenplaatsjes te kunnen bewonderen.

Die avond aten we buiten de deur; van het hotel, dan wel te verstaan. We zaten natuurlijk niet buiten want daar was het nogal nat vanwege de regen.

Zondag keerden wij weer westwaarts maar deden dat via een omweggetje langs respectievelijk Enschede en Zwolle. Dat niet om nu eindelijk eens een keer uit te zoeken waar Abraham de mosterd toch vandaan haalt maar omdat het rijksmuseum Twenthe en de Fundatie gezamelijk en in samenwerking met Tate Britain nog tot 3 januari de expositie: ‘Gevaar & Schoonheid - Turner en de traditie van het sublieme’ in huis hebben. Zo heb ik dit weekend mijn portie 'kunst en cultuur' dus wel ruimschoots gehad en zou ik daar, bij wijze van spreken, toch weer een poosje op moeten kunnen teren.
Dan heb ik gisteravond nog even een lezing over Ernst Ludwig Kirchner bijgewoond. Davos was me toch iets te ver voor een maandagavond maar tot 10 april kan ik nog altijd in het Singer terecht.